ο γιός του Άρη

Posts tagged ‘φιλία’

Sick

Ξύπνησα για πρώτη φορά στο νέο μου δωμάτιο.
Στο νέο μου σπίτι.
Ένα δωμάτιο σοφίτα. Τόσο σοφίτα όσο να μου καλύπτει το όνειρο στο οποίο οι γωνιές του δωματίου μου δεν είναι κάθετες αλλά όχι τόσο σοφίτα όσο να μου προκαλεί πρόβλημα με το ύψος.

Πέρασα 1.5 μέρα καθαρίζοντας αυτό το σπίτι. Αλλά το δωμάτιό μου είναι ακόμα χτιchον. Έχει μέσα ένα κρεβάτι και μια βαλίτσα.

Πάντα έλεγα ότι θα ήθελα να πάω στο εξωτερικό μόνος μου. Να πέσω ουρανοκατέβατος σε ένα τόπο με τον οποίο δεν με δένει τίποτε και να επιβιώσω. Να είμαι μακριά από αυτό που ονομάζω «Κυπρίων Σπουδές Εξωτερικού».
Τελικά δεν το έκανα. Ήρθα με τον Πρώτο. Όμως, ο Πρώτος είναι ένας άνθρωπος που θέλει ότι κι εγώ, να βιώσουμε τον τόπο. Έτσι δεν φοβόμουν ότι θα έχουμε πρόβλημα. Θα ήταν μια καλή παρέα στην αναζήτηση. Θα είμαστε μια καλή παρέα στην αναζήτηση.

Χθες αρρώστησα. Μάλλον κανένα κρύωμα θα είναι. Δεν με άφησε να συνεχίσω ούτε με το καθάρισμα ούτε με τα έπιπλα. Σήμερα ξύπνησα και ανακάλυψα ότι ο Πρώτος προχώρησε λίγο και με τους κοινούς χώρους.

Ίσως αν έμενα σε εστία να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Όμως υπό τις περιστάσεις πρέπει να παραδεχτώ ότι νιώθω ασφάλεια, ότι δεν έχω τίποτε να φοβάμαι. Γιατί έχω εμένα και γιατί έχω back-up τον Πρώτου.

και τώρα;

Έλειψα για καιρό από το διαδίκτυο. Αλλά…

Ήταν μια ωραία μέρα στην Λευκωσία. Δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν καθόλου. Είχα ένα αφόρητα έντονο συναίσθημα ότι είχα ξεχάσει κάτι σημαντικό.

Δεν είχα όμως άλλη επιλογή. Συνάντησα τον Πρώτο στον σταθμό του Καπνού, δίπλα από το Φιλοξενία, για να πάμε μαζί στην Λάρνακα. Ήταν η πρώτη μου φορά που θα ταξίδευα από το νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Μπήκαμε σε αεροδρόμια, σε τρένα, σε δρόμους ξένους.

Και εγώ ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Ούτε καν τώρα. Τώρα που είμαι σε ένα καφέ όπου το διαδίκτυο που ‘δανείζομαι’, η θέα του ποταμού, ο κρύος καφές με σοκολάτα, το νερό (χ2) και το τοστ μου θα μου στοιχίσουν περίπου 5 ευρώ.

Η αρχή της νέας μου ζωής ήταν σίγουρα όταν είπα για τον προσανατολισμό μου για πρώτη φορά, στον Πρώτο. Τα δυναμικά δούλεψαν και σίγουρα άλλαξαν πολλά στην ζωή μου από τότε.

Αλλά τώρα,…

Τώρα είμαι μακριά.

Social Sciences Bell Tower

Image by Mark Sadowski via Flickr

Τώρα πρέπει να ενταχθώ στο πολύ διαφορετικό σύστημα ζωής που χαρακτηρίζει την κεντρική Ευρώπη.

Πρέπει να ζήσω μακριά από την οικογένειά μου και τους περισσότερους φίλους μου.

Πρέπει να βρω ένα υγιή τρόπο να διαχειριστώ την ‘κατεύθυνση της πυξίδας μου’ (όπως λέει και ο Πρώτος) σε ένα τόπο όπου κάποια πράγματα δεν πρέπει απαραίτητα να είναι επτασφράγιστο μυστικό.

Πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή μου και να πάω να ζητήσω να μου βάλουν διαδίκτυο στο σπίτι για να μεν γυρίζω στα καφέ!

Η πόλη είναι ήσυχη, ωραία, γραφική, ερωτική (ή ίσως είμαι εγώ ο ερωτικός; τέλος πάντων).

Το πανεπιστήμιο εξαιρετικό στον κλάδο μου, μου ξαναζωντάνεψε το πάθος σε αυτό που σπουδάζω.

Έχοντας και τον Πρώτο να είναι πάντα δίπλα μου, να με αποδέχεται, να με στηρίζει και να με βοηθά, δεν έχω τίποτε να φοβάμαι. Ούτε καν το ότι δεν είμαι ακόμη σίγουρος πως θέλω να φτιάξω την νέα μου ζωή, διότι περί τέτοιας πρόκειται. Αρχίζω από την αρχή. Χωρίς προσδοκίες από κανένα.

Καλή αρχή.

Θα τα πούμε σύντομα.

Υ.Γ.: Ξέρει κανείς γιατί:
1. νοιώθω ότι δεν άλλαξε τίποτε; (μάλλον εν διότι ακόμα δεν έπνασα λίον!)
2. δεν νοιώθω καθόλου ότι θέλω να πάω πίσω;
3. νιώθω ότι έκατσεν μου πολλά τούτος ο τόπος; (λαλείς μιαν μέρα να είμαι και εγώ μετανάστης στο εξωτερικό;)

Ευτυχία!

Ναι, είμαι πολύ πολύ χαρούμενος.

Κοντεύουμε τρεις μήνες απ’ όταν του το είχα πει, απ’ όταν έκανα ένα από τα δυσκολότερα coming out μου. Στην αρχή ήταν πολύ περίεργη η φάση. Μετά, έστρωσε. Ήμασταν ακριβώς όπως πριν.

ΌΜΩΣ, δεν το είχαμε ξανασυζητήσει. Ήταν λες και δεν του το είπα ποτέ. Κοινοί φίλοι μου είπαν απλά να του δώσω τον χρόνο του. Αυτό είχα πει κι εγώ από την αρχή.

Η κατάσταση έτρωεν με… Δεν ήξερα αν πρέπει να αρχίσω να πενθώ για μια φιλία που χάνω ή να χαίρομαι για μια φιλία που αναβάθμισα.

Ο καιρός περνούσε και δεν ήξερα αν πίσω από το ‘Ρε, δε την τζίνην. Εν καλή!’ κρυβόταν το ‘Εν να σου λαλώ ακριβώς ότι θα σου λαλούσα τζαι αν δεν το έξερα άμα είμαστε με άλλους’ ή το ‘Εν να σ΄αφήκω τζαμέ τζαι εν να σου περάσει’.

Εχτές άνοιξα κουβέντα.

Είπα του ότι δεν αντέχω άλλο. Είπαμε να δώκουμε χρόνο αλλά πρέπει να ξέρω που οδεύουμεν. Εν να αποφασίσουμεν να τα κλείσουμεν ή πάμε καλά; Εν να αποστασιοποιηθούμεν (και άρα να το διαλύσουμεν, λέω εγώ) ή είμαστε ‘πάντα μαζί’.
Η ειλικρίνειά του, θανατηφόρα! Τέλειο… Όπως ήταν πάντα.

Δεν ξέρω πως να το χειριστώ, είπεν. Αν το ήξερα από την αρχή μάλλον δεν θα αποκτούσαμε ποτέ την σχέση που αποκτήσαμε. Αν ήσουν κάποιος άλλος μάλλον δεν θα ήμουν δαμέ τωρά. Αλλά, για μας, δεν τίθεται θέμα. Δεν θα μπορούσα να κάμω έτσι πράμα. Αλλά, δεν ξέρω τι να κάμω. Θέλεις να το συζητούμεν; Να μεν; Δεν θέλω να σε φέρνω σε δύσκολη θέση. Δεν θέλω να σε ρωτώ πράματα. Ένεν δύσκολο σου να το συζητάς; Τες απόψεις μου ξέρεις τες, εν τζαι αλλάξαν. Αλλά τζίνα εν απόψεις, εν θεωρία. Μεν έshεις έννοιαν για μας, μια χαρά εν να είμαστεν.

Αχ…! Έπνασα.

Απίστευτο…!

Το είπα. Το είπα για πρώτη φορά.

Ήξερα ότι θα ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Αλλά δεν ήξερα ότι θα ήταν πιο απίστευτη για μένα παρά για τον ακροατή μου.

Δεν ήξερε. Δεν το είχε καταλάβει.

Ακριβώς όπως το περίμενα.

Όμως… Όμως όταν του το είπα δεν άργησε να απαντήσει.

Μου είπε: «Καλάν ρε φίλε!»

Δεν ήμουν σίγουρος αν άκουσα καλά. Όπως μάλλον ούτε εκείνος όταν δώσει στον εαυτό του χρόνο να το εμπεδώσει.

Περάσαμε 2 ώρες στο κρύο. Ήθελα να είμαστε έξω. Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι το τρέμουλο ήταν από το κρύο. Μάλλον ήθελα να είναι και μακρυά από το αυτοκίνητό του. Ποτέ δεν ξέρεις ποια θα είναι η πρώτη αντίδραση. Πόσο λάθος σκεφτόμουν Θεέ μου…!

Πόσο πιο πάνω από το ψηλά μπόρεσε να σταθεί…! Διότι ήξερα ότι θα σταθεί ψηλά. Αλλά δεν περίμενα αυτό. Είμαι σίγουρος ότι ο κάθε ψυχολόγος που λέει στον πελάτη του ότι πρέπει να το πει ονειρεύεται ότι όταν το πει, τουλάχιστον την πρώτη φορά, θα αντιμετωπίσει τέτοια συμπεριφορά.

Σιγά σιγά, παίρνοντας τον χρόνο του, άρχισαν οι απορίες. Απάντησα σε όλες. Ειλικρινά. Τελείως ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ. Για πρώτη φορά στην ζωή μου. Διότι 22 χρόνια είναι πολλά για να περιμένεις την ΣΤΙΓΜΉ, την στιγμή της ειλικρίνειας.

Ήθελα να του λύσω όλες τις απορίες. Να ασχοληθώ με όλους του τους προβληματισμούς. Άλλωστε, δεν συγχώρεσα τον εαυτό μου που του το κράτησα για τόσο καιρό. Ούτε συγχώρεσα τον εαυτό μου που ακόμη το κρατώ από τους άλλους, από τους δικούς.

Στο μυαλό του το παζλ ενωνόταν συνεχώς. Αυτά που δεν έβγαζαν νόημα τώρα βγάζουν. Όλα αποκτούν μια λογική συνέχεια.

Όμως, ούτε για μια στιγμή δεν με απέρριψε. Ούτε για μια στιγμή δεν με έκανε να νιώσω μόνος. Αντιθέτως, ένοιωσα πιο κοντά από ποτέ. Πιο κοντά σε αυτόν λόγω του βήματος, πιο κοντά σε μένα λόγω της ενδυνάμωσης, πιο κοντά σε όλους λόγω των δυνατοτήτων. Πιο κοντά στην αλήθεια.

Τώρα όλα είναι αλλιώς. Μέχρι το πρωί, μέχρι αύριο… Η αλλαγή είναι δυναμική. Η αλλαγή είναι συνεχώς. Θα το σκεφτεί, θα το εμπεδώσει, θα έχει κι άλλες απορίες.

Θα είμαι εκεί, γι’ αυτόν.

Θα είμαι εκεί, και για μένα (;) !

Στιγμές αλήθειας

Πέρασα πάρα πολύ ωραία.

Ήμασταν μόνοι μας, μια μικρή παρέα. Μαζεμένοι σε ένα σπίτι. Χωρίς καμία περιττή παρουσία. Παίζαμε ένα ωραίο παιχνίδι και γελάγαμε με τη ψυχή μας.

Κάποια στιγμή έγειρα πίσω. Ήταν μια μαγική στιγμή.

Ήταν εκείνη η ώρα που διερωτάσαι αν θα ήθελες ο χρόνος να σταματήσει.

Ήταν εκείνη η στιγμή που σκέφτεσαι ότι… ότι αυτό που ζεις είναι η ευτυχία.

Και μετά διερωτήθηκα, για πόσο θα κρατήσει; Πότε θα φύγουμε; Πότε θα απομακρυνθούμε; Πότε θα γεράσει η ψυχή μας; Ήταν μια ανόητη σκέψη. Περιττή. Ήταν η περιττή παρουσία της βραδιάς. Τόσα και τόσα περάσαμε. Τόσα χρόνια. Τίποτε δεν μπόρεσε να μας εμποδίσει, να μας χωρίσει. Γιατί να φοβάμαι τώρα;

Όμως, αν το μάθουν; Ή μάλλον όταν το μάθουν;

Διότι, είτε θέλω να το παραδεχτώ είτε όχι, εκείνη η στιγμή στερείτο κάτι. Στερείτο αλήθειας. Και οφείλουμε όλοι σε αυτή την παρέα την αλήθεια.

Ονειρεύομαι εκείνη την μέρα… Σε πολλά χρόνια… Όταν οι ζωές μας θα είναι αλλιώς. Όταν θα έχουμε όλοι καθήκοντα, δουλειές που μας αρέσουν, συντρόφους, παιδιά και χρόνια πολλά στις πλάτες μας.

Ονειρεύομαι εκείνη την μέρα… Σε πολλά χρόνια… Όταν οι ζωές μας θα είναι όμοιες. Όταν θα καθόμαστε μόνοι μας, μια μικρή παρέα, εμείς και τα άτομα που αγαπάμε, μαζεμένοι σε ένα σπίτι. Χωρίς καμία περιττή παρουσία. Να παίζουμε ένα ωραίο παιχνίδι και γελάμε με τη ψυχή μας. Και θα είμαστε όλοι εκεί.

Και θα είμαι και ‘γω εκεί. Με τον σύντροφό μου, με ένα σύντροφο μου. Και με τα παιδιά μου. Αχ, με τα παιδιά μου…! Θα τα βαφτίσουν οι φίλοι μου, και κάποιος θα είναι ο κουμπάρος μου, όλοι θα είναι οι κουμπάροι μου.

Και θα είμαστε το ίδιο φίλοι, σαν σήμερα…

Τίποτα δεν θα μας χωρίσει….
Πολλά θα μας ενώσουν, πολλά θα μας ενώνουν.

Εξαρτήσεις και ανάγκες

Πιστεύω ότι όλοι εξαρτόμαστε από κάτι. Δεν είναι δυνατόν να μην συνδέεσαι με κάτι, οτιδήποτε, σε σημείο εξάρτησης.

Το κόλπο είναι να το ξέρεις και να μπορείς να το περιορίσεις. Όχι απαραίτητα να το καταργήσεις, απλά να το ελέγχεις. Να το κρατάς στα όρια στα οποία δεν σου προκαλεί λειτουργικές δυσκολίες.

Εγώ μόλις ανακάλυψα ότι είμαι εξαρτημένος στο κινητό μου τηλέφωνο. Το σοκ ήταν μεγάλο. Το ξέχασα σπίτι και όταν το ανακάλυψα απέκτησα μια ωραιότατη ταχυκαρδία. Δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο. Δεν μπορούσα να συντονιστώ με το περιβάλλον μου. Ούτε την ώρα δεν έβρισκα.

Πρέπει να βρω τρόπο να το ξεπαιράσω. Δεν μου αρέσει να είμαι εθισμένος σε κάτι τέτοιας φύσης…