ο γιός του Άρη

Posts tagged ‘κοινωνία’

ζω για να δω

Η rocknsane λέει ότι:

Ανυπομονώ για τη μέρα που και οι δικές μας εταιρείες θα το κάνουν.

Ποιό; Το να συμμετέχουν σε μια εκστρατεία σαν το It gets better.
Τι είδε;
Το ακόλουθο:

μια προσφορά του Google:

Εγώ προσθέτω σε αυτό το ότι ζω για να δω αυτό στην Κύπρο:

Διότι, όπως και αν το δεις, άλλο να το λέει ο πρόεδρος.

Δυστυχώς, ισχύει και το άλλο να το λέει ο βουλευτής.

τι σου είναι οι δικαστές…

Τι σου είναι οι δικαστές κύριε μου…

Ας μιλήσουμε ίσσια για τους ‘ζαβούς’

Αν δεν έχεις χρόνο και θα δεις μόνο ένα σημείο σε αυτό το κείμενο, δες το τελευταίο βίντεο.

Αν έχεις χρόνο δες και μάθε…

Πριν από λίγες μέρες δημοσίευσα ένα κείμενο με κάποιες από τις σκέψεις μου. Πάει καιρός να γράψω τέτοιο κείμενο.
Ξέρετε, όσο κι αν νιώθω ότι αδικούμαι κάποτε, δεν θέλω να θυμώνω με τον κόσμο. Θέλω να πιστώνω την άγνοιά τους για να μην τους κρατώ κακία. Θέλω να πιστεύω ότι έχουν αυτές τις απόψεις διότι δεν ξέρουν.
Αυτά είναι πραγματικότητες, όμως κάποτε δυσκολεύεσαι να μην θυμώνεις.
Δεν μιλώ μόνο για τον Αντρέα, διότι σε αυτόν δεν με θυμώνουν τόσο οι απόψεις του όσο το ότι νιώθω ότι είναι αγενέστατος και ότι αποτελεί ανώφελη σπατάλη δημοσίου χρήματος.
Μιλώ και για τους άλλους, που είναι πιο διακριτικοί και, ίσως, πιο επώδυνοι.

Τι προηγήθηκε του κειμένου μου;
Τίποτε νέο. Τίποτε που δεν γίνεται συνέχεια.

 

Justin

 

Ο Justin Aaberg, ένα δεκαπεντάχρονο παιδί, ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ στο σπίτι του τον Ιούλιο.

Φέτος τον Ιούλιο.

Που ήσουν εσύ; Στην θάλασσα; Στις διακοπές;

Αυτό το παιδί ήταν στο μέρος όπου πρέπει κανείς να νιώθει ασφαλείς, το σπίτι του. Και έκανε το μόνο που έβλεπε ως λύση σε αυτά που βίωνε. Κρεμάστηκε.

Οι φίλοι του, μετά την αυτοκτονία έκαναν δηλώσεις σχετικά με το ότι συχνά γινόταν θύμα κακοποίησης (bulling) λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού του.

===================

 

Billy

 

O Billy Lucus, ένα δεκαπεντάχρονο παιδί, ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ στο σπίτι του στις 9 Σεπτεμβρίου.

Ναι, μέχρι πριν μόλις δύο μήνες ήταν μαζί μας. Είχε γονείς, γείτονες, φίλους.

Πριν φτάσει σε αυτό το βήμα είχε υπομείνει χρόνια κακοποίηση λόγο του ότι συμμαθητές του ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ότι είναι gay.

Τονίζω, τον θεωρούσαν. Μπράβο μας.

===================

 

Asher

 

Δύο βδομάδες μετά ο Asher Brown ΑΥΤΟΠΥΡΠΟΛΗΘΗΚΕ μετά από μήνες κακοποίησης. Ηλικία; 13 ετών.

Πραγματικά, τι υπάρχει να σχολιάσω σε αυτό.

Ηλικία; 13 ετών.

===================

 

Cody

 

O Cody J. Barker, ανοικτά ομοφυλόφιλος, δεκαεφτά ετών, 17. Προσπάθησε.

Ήταν δραστήριος στο σχολείο του όχι μόνο στην χορωδία αλλά και με άλλους τρόπους. Πρόσφατα παρακολούθησε ένα σεμινάριο για μπορέσει φτιάξει μια ‘Σύμπραξη ομοφυλόφιλων/ετερόφυλων’ (gay/straight alliance) ατόμων στο σχολείο του έτσι ώστε να δοθεί σε άλλους η στήριξη που αυτός δεν είχε ποτέ.

Αυτοκτόνησε στις 13 Σεπτεμβρίου.

===================

 

Seth

 

O Seth Walsh δεν άντεχε άλλο την κακοποίηση που δεχόταν στο σχολείο.

Σε ηλικία 13 ετών πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου, 10 μέρες (!!!) μετά που ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ στην πίσω αυλή του σπιτιού του.

===================

Ο Tyler Clementi, πρωτοετείς στο Πανεπιστήμιο, έκανε έρωτα με έναν άντρα στο δωμάτιό του. Ο συγκάτοικος του θεώρησε ότι είναι εντάξει να τον βιντεοσκοπήσει και να αναπαράγει το βίντεο στο διαδίκτυο. Ο Tyler, μη αντέχοντας τις συνέπειες του γεγονότος πήδηξε από την γέφυρα George Washington στις 22 Σεπτεμβρίου.

===================

 

Zach

 

O Zach Harrington πάλευε για χρόνια για αποδοχή.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ μια βδομάδα μετά που η κοινότητά του εκφράστηκε με μίσος εναντίων τις πρότασης ο Οκτώβριος να ονομαστεί ‘Μήνας Gay Ιστορίας’ στην πόλη του.

Και να δεις που κάποιοι νομίζουν ότι η κοινότητά μας είναι αυτή που θα μας στηρίξει…

===================

 

Raymond

 

Ο Raymond Chase, φοιτητής σε Πανεπιστήμιο, έμοιαζε να είναι προσαρμοσμένος.

Έμοιαζε να είναι εντάξει.

Σε ηλικία 19 ετών ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ στο δωμάτιό του.

===================

Αυτοί δεν είναι όλοι. Να εξηγούμαστε…

Αυτές οι περιπτώσεις είναι οι πρόσφατες που είδαν τα φώτα της δημοσιότητας στις ΗΠΑ. Μόνο πρόσφατες. Μόνο καλυμμένες από τον τύπο. Μόνο στις ΗΠΑ.

Αλλού δεν γίνονται.

Αλλού τα κάνει το κράτος, οργανωμένα.

===================

Προφανώς υπάρχουν παντού ενδιαφέρουσες προσωπικότητες στην πολιτική. Ο κύριος που ακολουθεί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα

Κρατήστε όμως και το ότι ο δημοσιογράφος δεν του χαρίζεται εύκολα.

===================

Εάν είσαι κάποιος που δεν είναι σίγουρος παρόλα τα πάρα-πάνω διότι ξέρει λόγους γιατί εν παράλογο τούτο που ζητούμεν τζαι διότι το ότι αυτοκτονούμεν για να το κερδίσουμεν δεν παίζει ρόλο, πάρε να σκεφτείς τζαι ρώτα με ότι θέλεις.

Αλλά άμαν είμαι θυμωμένος, έτσι βίντεα ευχαριστιούμαι τα (αν είσαι δουλειά ή έχεις πρόβλημα με την λέξη Φάκ, δε το τούτο δαμέ που βάλει Μπιιιιπ.

Lets do some straight talk about gay marriage.

Υ.Γ.: Πρόσφατα εθκιάβαζα την συνέντευξη κάποιου που επιχειρηματολογούσε κατά του γάμου ομοφυλοφίλων και (μεταξύ άλλων ωραίων) είπε και ότι

«Τα πράγματα γίνονται λίγο έντονα κάποτε διότι η άλλη πλευρά (άσχετο: φέρνει λίον κυπριακό τούτο!) παίρνει το θέμα προσωπικά. Ενώ είναι θέμα αρχών.»

Τι μας λες ρε…

Άκου κύριε μου τι κάμνουν… Μυγιάγγιχτοι ρε… δεν εξαναείδα ποττέ μου…

Υ.Γ. 2 : Ζητούμε τόσα πολλά;

Με μπόλικες πληροφορίες από ΕΔΩ και, φυσικά το YouTube.

Πώς ο Αντρέας Θεμιστοκλέους και ο Αρχ. Χρυσόστομος έβαψαν τα χέρια τους με αίμα

Ο Αντρέας Θεμιστοκλέους ήταν (υποθέτω) ‘εκπαιδευτικός’. Σήμερα είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Παρόμοια καθήκοντα αντιλαμβάνομαι πως έχει και στον Δημοκρατικό Συναγερμό, το μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα στην Κύπρο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος είναι ο ανώτατος άρχοντας της (Ελληνορθόδοξης) Εκκλησίας της Κύπρου. Καλείται να διαχειριστεί την περιουσία και τις δυνατότητες που η Εκκλησία αυτή, μέσα σε δύο χιλιετίες μάζεψε, ώστε ο λαός να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια  και να μην χάσει την επαφή με τον Θεό.

Πώς λοιπόν ένας άνθρωπος του Λαού και ένας του Θεού έγιναν δολοφόνοι;

Ο Αντρέας Θεμιστοκλέους κάνει αγώνα κατά των ομοφυλόφιλων ανθρώπων. Ο αγώνας του, όσο κι αν θέλει να πείσει, δεν περιορίζεται στο να μην επιτρέπεται να παντρευτούν. Ο Αντρέας Θεμιστοκλέους κάνει ότι μπορεί ώστε να περιορίσει τα δικαιώματα μιας ομάδας ανθρώπων που δεν φταίει σε τίποτα και που δεν θα μπορούσε, ακόμη κι αν ήθελε, να επηρεάσει την ζωή του.

Λέει ότι αν αυτοί παντρευτούν (ή ακόμα και συμβιώσουν) θα οδηγηθούμε στον γκρεμό.
Λέει ότι θα καταστρέψουν τους θεσμούς.
Λέει ότι θα καταστρέψουν τις αξίες.

Λέει ότι έχουν ήδη όλα όσα χρειάζονται.

Δεν λέει για τους θεσμούς που χτίστηκαν ενώ ήταν ενήμεροι για την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων αλλά δεν τους συμπεριέλαβαν.

Δεν λέει για τις αξίες που αγνοούν αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα έλεγχο των αισθημάτων τους. Και όσο δύσκολο κι αν είναι να το φανταστεί, περί αισθημάτων πρόκειται, όχι περί κάβλας.

Δεν λέει ότι μεγαλώνουν νομίζοντας ότι είναι μόνοι τους, ότι είναι άρρωστοι, ανώμαλοι, ότι δεν αξίζουν όσο οι άλλοι, ότι αν μοιραστούν αυτά που νιώθουν θα χάσουν δικαιώματα, φίλους, συγγενείς, δουλειές.

Λέει απλά ότι αυτά πρέπει να τους αρκούν.

Ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου εκπροσωπεί τον αρχαιότερο ‘επίσημο’ θεσμό στο Νησί. Όμως, η Εκκλησία έχει πολύ συγκεκριμένες απόψεις επί του θέματος των ομοφυλοφίλων ανθρώπων. Αποδέχομαι πλήρως ότι για διάφορους λόγους δεν θα μπορούσε να αλλάξει αυτές τις θέσεις της.

Η Εκκλησία απαγορεύει τους θρησκευτικούς γάμους ομοφυλοφίλων ατόμων. Δικαίωμά της.

Παράλληλα όμως υπενθυμίζει ότι είναι αμαρτωλοί.

Ότι είναι η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ αμαρτία που μπορεί να κάνει κανείς… Δυστυχώς το ακούω συχνά αυτό… Κρίμας, εγώ νόμιζα ότι ο δολοφόνος, ο βιαστής, ο κλέφτης… και τόσοι άλλοι ήταν πιο αμαρτωλοί από εμένα που αγάπησα.

Την ίδια ώρα εμπλέκεται στα της πολιτείας για να μην επιτρέψει ούτε σε αυτήν να αποδεχτεί τους ομοφυλόφιλους ανθρώπους (νομιμοποιώντας τις σεξουαλικές τους πράξεις ή τις σχέσεις τους, ανάλογα με την χρονική στιγμή)

Ο Αντρέας Θεμιστοκλέους έχει καθήκον ως βουλευτής και δη ως μέλος της επ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να οδηγήσει τον κόσμο προς μια συγκεκριμένη οδό. Αυτή του σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του σεβασμού των Ανθρώπων.

Η Εκκλησία έχει καθήκον να προωθήσει τα μόνα δικαιώματα που ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους, της αγάπης, του σεβασμού… Από ότι ξέρω, δεν είναι στα δικά μας δικαιώματα η Κρίση.

Και οι δύο έκαναν τις επιλογές τους.

Και όχι μόνο ο Αντρέας Θεμιστοκλέους και η Εκκλησία.

Και ο κάθε Αντρέας Θεμιστοκλέους και η κάθε Εκκλησία.

Και το ΡΙΚ όταν απέρριψε την διαφήμιση για τις διακρίσεις προς τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Και ο Δημοκρατικός Συναγερμός που πήρε θέση κατά του Γάμου Ομοφυλοφίλων και δεν καταδίκασε τις δηλώσεις του βουλευτή του.

Και το ΑΚΕΛ που, αντίθετα από τα όσα ορίζει η ιδεολογία του, δεν υποστήριξε μια ομάδα πολιτών που αδικείται.

Και τα κόμματα του Κέντρου που δεν πήραν θέση. Ακόμη περισσότερο διότι αν πάρουν θα κάνουν τον ΔηΣυ να μοιάζει δεκτικός.

Και ο δάσκαλος που όταν βλέπει τα μωρά να περιπαίζουν το μαυρούιν ή το ρωσούιν θυμώνει τους τζαι εξηγά τους γιατί δεν πρέπει αλλά δεν κάμνει το ίδιο για το (ίσως) ομοφυλόφιλο παιδί της τάξης.

Και ο εργοδότης που επειδή αντρέπεται να θωρούν οι πελάτες τον πούστην τζαι την λεσβίαν εν θα τους δώκει την προαγωγή που τους αξίζει.

Και τόσοι άλλοι…

Και ο καθένας…

Εσείς, κύριοι και κυρίες, έχετε τα χέρια σας βαμμένα με αίμα.

Εσείς, κύριοι και κυρίες, διδάξατε στον κόσμο ότι είναι εντάξει να αδικηθεί ο γκέι ή η λεσβία διότι δεν είναι ίσοι με εμάς, τους στρέιτ, τους φυσιολογικούς.

Εσείς, κύριοι και κυρίες, ακόμη κι αν περιστασιακά αποδέχεστε ότι δεν είμαστε άρρωστοι, ποτέ δεν μας δέχεστε ως ίσους.

Διδάξατε στα παιδιά ότι το ομοφιλόφιλο εν πειράζει να το περιπαίζουμε.

Διδάξατε στα ομοφιλόφιλα παιδιά ότι αν εκφράζονται όπως η φύση τους ορίζει εν εντάξει να τα περιπαίζουν.

Φτιάξατε μια κοινωνία, που αδικεί, υποαμείβει, ασκεί ψυχολογικό και σωματικό πόλεμο σε μια κοινωνική ομάδα της.

Το αίμα των ομοφυλόφιλων νέων που κρεμάζονται καθημερινά, είτε για να γλυτώσουν από αυτά που τους κάμνετε, είτε διότι πιστεύουν ότι λέτε αλήθειες είναι στα χέρια σας.

Το αίμα των ομοφυλόφιλων ατόμων που πεθαίνουν καθημερινά, από φόνους που κάνουν άτομα που θεωρούν ότι είναι εντάξει να σκοτώσουμε τον πούστη ή την λεσβία, είναι στα χέρια σας.

Το αίμα των χιλιάδων ψυχών, που πεθαίνουν από τα λόγια σας, είναι στα χέρια σας.

Εγώ, όπως, εκατομμύρια άλλοι είμαι μια ψυχή που πέθανε στα χέρια σας, από τα λόγια σας, από τις ιδέες σας.

Είμαι μια ψυχή που δεν έφαε ξύλο διότι εν μου φαίνεται. Τζαι διότι εν το είπα, άμπα τζαι φάω ξύλο (σωματικό ή ψυχικό).

Είμαι μια ψυχή που πίστεψε ότι είχατε δίκαιο. Ότι είμαι άρρωστος, ότι δεν είμαι καλό παράδειγμα, ότι βλάφτω την κοινωνία, ότι δεν κάμνω για να έχω μωρό, ότι εν καλύτερα να μεν εγενιούμουν ποττέ.

Είμαι μια ψυχή που δεν αυτοκτόνησε διότι με κράτησαν σχέσεις και άτομα στην ζωή.

Εγώ, όπως, εκατομμύρια άλλοι είμαι μια ψυχή που πέθανε στα χέρια σας, από τα λόγια σας, από τις ιδέες σας.

Εγώ έζησα.

Εγώ έμαθα.

Εγώ ξαναζωντάνεψα.

Εγώ είδα ότι τα πράγματα γίνονται καλύτερα όταν άτομα σαν εσάς γίνονται αδύναμα να επέμβουν στην ζωή μου.

Άλλοι δεν έζησαν.

Ελπίζω ότι τα βράδια κοιμάστε ήσυχοι. Όσο ήσυχοι κοιμάστε και την μέρα.

Καληνύχτα σας.

Οι εμπειρίες ενός club

Όποιος θκιαβάζει τούτο το blog συστηματικά πιθανόν να υποψιάστηκε ότι δεν είμαι ‘τύπος του κλαπ’.

Για όποιον το διαβάζει πρώτη φορά ή δεν το υποψιάστηκε: ξέρε ότι δεν είμαι ‘τύπος του κλαπ’.

Δεν είναι η μουσική μου, δεν είναι η ένταση μου και σίγουρα δεν είναι όσο κοινωνικό όσο θα το ήθελα. Δεν ξέρω βέβαια αν η μετακόμιση ανοίγει ορίζοντες προς την πλευρά του φλερτ που θα του έδιναν μια πιο… κοινωνική πτυχή αλλά πάλε.

Παρόλο που στην Κύπρο μάλλον δεν θα ετίθετουν καν θέμα (οι φορές που επήα σε κλαπ όταν ήμουν στην Κύπρο είναι μετρημένες στα δάκτυλα, μάλλον, του ενός χεριού και για όλες είχα κάποιο ‘σημαντικό’ λόγο) αποφάσισα τωρά στα ξένα να δοκιμάσω.

Φοιτητική βραδιά, στο κλαπ της πόλης-σχεδον-χωριό που μένω, πιάσαμε την πρόσκληση από την παρέα των international φοιτητών. Εγώ, παρεμπιπτόντως κρυωμένος, με το στομάχι μου να κάμνει περίεργους θορύβους ούλλην την μέρα, να μεν ξέρω τι να κάμω.

Άρρωστος, με την ανάγκη παρουσίας κοντινής τουαλέτας ανά πάσα στιγμή, να μεν μου αρέσκουν τα κλαπς…

Η απόφαση ήταν εύκολη. Επήα!

Είπα ότι τζαι να μεν μου αρέσει, πρέπει να πάω τζαι ‘γω μια φορά, να δω τον τόπο, να λαλώ πως επήα (στους άλλους τζαι στον εαυτό μου) τζαι αν δεν μ’ αρέσει καμιά φορά που θ’ αγκαστρωθώ κλαπ (ναι, καλά!) να πάω κατευθείαν στην πλησιέστερη μεγαλούπολη…

Έβαλα τα καλά μου (ακούεις τζαι σύ καλά… στο θέμα με τα ρούχα νομίζω πως αποτελώ ντροπή για τους ομοφυλόφιλους αλλά τούτο εν ένα post που μόνον του) τζαι εξεκίνησα να πάω, περπατητός, μες τα νερά.
Εντάξει, έκαμα το να μοιάζει πιο άshημο απ’ ότι ήταν διότι μπορεί να ακριβοπληρώνω το διαμέρισμα αλλά εν κοντά σε ούλλα (και 150 μέτρα που το κλαπ του χωρκού).

Με το που έφτασα τζαμέ εσυνηδητοποίησα ότι μόλις λία λεπτά πριν εγίνινκεν ένα ατύχημα με μια μοτόρα τζαι ένα αυτοκίνητο. Έρχεται σχετικό post σε λίγο διότι έκαμεν μου πολλήν εντύπωση. Δεν είσιεν μιλιούνια περαστικούς μαζεμένους. Ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου πάνω που τον οδηγό της μοτόρας που ήταν ακόμα χαμέ, κάτω που την μοτόρα, τζαι 2 αστυνομικοί που μόλις είχαν σταματήσει. Ο κόσμος έβλεπε διακριτικά, από μακριά, χωρίς να κοντέψει κανένας…

Βρίσκομαι, λοιπόν, έξω που το κλαπ με τον Πρώτο τζαι δεν είμαστε τέλεια σίουροι αν επήαμεν καλά διότι ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ!
Πάμε να προχωρήσουμε μέσα, περνούμε που τους κορμαλιάες που εν στην πόρτα (εν απλά στην πόρτα, μεν φανταστείτε ότι κάμουν τούτο που εμείς ονομάζουμε ‘πόρτα’, ο κόσμος πάει χαλαρός στο κλαπ δακάτω) και βλέπω μια αψίδα. Και όχι δεν ήταν η αψίδα του θριάμβου, δεν ήταν ούτε καν η διπλή αψίδα του McDonalds. Ήταν μια αψίδα που τζίνες των αεροδρομίων, ένας ανιχνευτής μετάλλων…
Θέε μου που ήρτα; Πού πάω ξυπόλητος στ’ αγκάθκια;

Επέρασα και που την αψίδα για να πληρώσω μετά το αντίτιμο των 4 ευρώ να μπω μέσα. Κανονικά εν 2 ευρώ αλλά δεν έχω κάρτα μέλους (τούτο μας έλειπε!) γι’ αυτό εμπήκα με το ακριβό.

Φυσικά, εκρατούσαν λοαρκασμό με το πόσα άτομα εβάλαν διότι μόλις φτάσουν τα επιτρεπτά (από την πυροσβεστική;) όρια δεν θα αφήσουν άλλους.
Φυσικά, στην πόρτα είχε αυτοκόλλητο που έλεγε ότι η μουσική φτάνει μέχρι τα επιτρεπτά (από τον νόμο;) όρια των 85db. Αν θυμούμαι καλά παλιά εφωνάζαν (καμιαν εφτομάν, μετά εξηχάσαν το) ότι οι δικοί μας φτάνουν τα 120 τζαι κουφανίσκει ο κόσμος.

Μετά ήταν ένα γυάλινο κουτούδιν στο οποίο εμπέναν οι καπνιστές άμαν εθέλαν να καπνίσουν…

Αχ… κλαπ χωρίς βρώμα…

Αχ…

Και μετά, στον χώρο όπου δίνουμε τα σακάκια μας, έπαθα το μεγαλύτερο σοκ της βραδιάς. Εδώ, ο Πρώτος με ενημέρωσε ότι στην Κύπρο για να δώσεις το σακάκι σου πληρώνεις…

Και ναι, τούτο ήταν το μεγαλύτερο μου σοκ.

Μα καλά, είμαστε σοβαροί; Είσαστεν καθυστερημένοι; Να πληρώσω για να δώκω το σακάκιν μου; Ξέρετε πόσο ηλίθιο μοιάζει τούτο σε κάποιον που δεν εσυνήθισε τούτο το πράμα;
Και δεν μοιάζει ηλίθιο διότι δεν εσυνήθισα, μοιάζει ηλίθιο διότι ένι!

Και πίσω στα της βραδιάς.

Ο Πρώτος λαλεί η μουσική δεν ήταν καλή. Εγώ πάντα λαλώ το στα κλαπς άρα δεν ήταν μεγάλη έκπληξη. Οι άλλοι πάντως εφαίνουνταν να περνούν καλά.

Οι μπύρες μέχρι τες μια ήταν happy hour ιμίσς και ήταν 1 ευρώ, εν καλά, ένεν;

Υπήρχαν 3 εξόδοι κινδύνου ξεκάθαρα διακριτές που κοντά τους δεν υπήρχε ούτε έπιπλο που θα μπορούσε να ενοχλείσει σε περίπτωση εκκένωσης.

Υπήρχαν τηλεοράσεις που έδειχναν ποτούτα τα βίντεα τα ακαταλαβίστικα. Γραμμές και χρώματα να παιρνούν ποτζί ποδά… Εκτός όμως που τούτο έπαιζε και μια διαφήμιση που έδειχνε ένα ελάφι να κατουρά πας το γρασίδι (WTF;;;) και μια διαφήμιση εναντίων των διακρίσεων για μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για άτομα που βιώνουν διακρίσεις…!!!

Λίγο μετά, ακριβώς όπως και στην Κύπρο, εβαρέθηκα και έφηα.

Δεν ήταν κακό… Αλλά μάλλον θα αρκήσει να με ξαναδει!

Πορτρέτα Διακρίσεων

ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας

Αντιγράφω από την δημοσκόπηση του Πολίτη:

Δημοσκόπηση
Μετά από 36 χρόνια εισβολής και κατοχής και με το Κυπριακό να παραμένει άλυτο ποια κατά τη γνώμη σας πρέπει να είναι η στρατηγική επίλυσης του;

Λύση διζωνικής- δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα Ε/κ – Τ/κ
41% – 2488 ψήφοι

Λύση δύο κρατών με εδαφικά ανταλλάγματα υπέρ των Ε/κ
26% – 1572 ψήφοι

Διατήρηση του status quo έως ότου έρθουν καλύτερες μέρες
9% – 574 ψήφοι

Προετοιμασία για ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα
19% – 1148 ψήφοι

Δεν γνωρίζω δεν απαντώ

5% – 290 ψήφοι

6072 ψήφοι

Τι σκατά γίνεται εκεί κάτω; Βρέχει ηλιθιότητα και χάσατε τις ομπρέλες;

Υπάρχουν 1148 Ελληνοκύπριοι (οι οποίοι μάλιστα ανήκουν στον πληθυσμό που διαβάζει Πολίτη) που θεωρούν έξυπνη λύση τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα;

Δηλαδή εγώ τώρα να υποθέσω ότι θεωρούν ότι αυτόν τον αγώνα μπορεί να τον κερδίσουμε κι όλας;