ο γιός του Άρη

Posts tagged ‘άσχετες σκέψεις’

Κάτεργα

Ερχόμενος εδώ πάνω είχα πει ότι θα προσπαθήσω να πιάσω από αυτό το λαό όσα περισσότερα γίνεται. Ενώ, λοιπόν, ήρθα για ακαδημαϊκούς λόγους αποφάσισα να το συνδυάσω με μαθήματα γλώσσας.

Με εντατικά μαθήματα γλώσσας.

Δεν είμαι άνθρωπος των γλωσσών.
Δεν μου αρέσουν και δεν έχω κίνητρο να πιεστώ για να αποδώσω.

Πηγαίνω στο μάθημα και δεν το απολαμβάνω. Η αγαπημένη μου ώρα είναι εκείνη που μας βάζει η καθηγήτρια δουλειά για το σπίτι, όχι γιατί αγωνιώ να την κάνω αλλά γιατί σημαίνει ότι το μάθημα τελείωσε.

Οι απαιτήσεις είναι πάρα πολλές. Εγώ ντόπιο να με βοηθήσει δεν ξέρω, σε αντίθεση με τους συμφοιτητές μου οι οποίοι είναι σαφέστατα πιο προχωρημένοι αφού έχουν όλοι στο σπίτι κάποιον που να μπορεί να τους βοηθά.

Απόψε θα βγω, παρόλο που έχω τουλάχιστον 2 ώρες ακόμα δουλειάς πριν το αυριανό μάθημα.

Έχω ξεμάθει από το να κάνω μαθήματα (/πράγματα) που δεν μου αρέσουν. Και τώρα ψάχνω λόγο για να συνεχίσω. Τα αισθήματα αποτυχίας και πληγωμένου εγωισμού είναι αρκετά για να με κρατήσουν σε ένα μάθημα που δεν ευχαριστιέμαι;

Άρχισε να μοιάζει με το σχολείο. Το σχολείο που με πολλή χαρά άφησα πίσω μου για να πάω σε ανώτερα ιδρύματα όπου η μάθηση τοποθετείται εκεί που ήταν παλιά η μνήμη και η δημιουργικότητα, παραγωγικότητα και σκέψη τοποθετούνται πάνω από την σοβαροφάνεια. Εντάξει, η γλώσσα δεν είναι τόσο άσχημη ή αντιπαραγωγική όσο ήταν το σχολείο αλλά πάλε…

Απόψεις, ιδέες και κυρίως κίνητρα για να με κρατήσουν στο μάθημα γίνονται δεχτά στα σχόλια πιο κάτω.

Advertisements

Sick

Ξύπνησα για πρώτη φορά στο νέο μου δωμάτιο.
Στο νέο μου σπίτι.
Ένα δωμάτιο σοφίτα. Τόσο σοφίτα όσο να μου καλύπτει το όνειρο στο οποίο οι γωνιές του δωματίου μου δεν είναι κάθετες αλλά όχι τόσο σοφίτα όσο να μου προκαλεί πρόβλημα με το ύψος.

Πέρασα 1.5 μέρα καθαρίζοντας αυτό το σπίτι. Αλλά το δωμάτιό μου είναι ακόμα χτιchον. Έχει μέσα ένα κρεβάτι και μια βαλίτσα.

Πάντα έλεγα ότι θα ήθελα να πάω στο εξωτερικό μόνος μου. Να πέσω ουρανοκατέβατος σε ένα τόπο με τον οποίο δεν με δένει τίποτε και να επιβιώσω. Να είμαι μακριά από αυτό που ονομάζω «Κυπρίων Σπουδές Εξωτερικού».
Τελικά δεν το έκανα. Ήρθα με τον Πρώτο. Όμως, ο Πρώτος είναι ένας άνθρωπος που θέλει ότι κι εγώ, να βιώσουμε τον τόπο. Έτσι δεν φοβόμουν ότι θα έχουμε πρόβλημα. Θα ήταν μια καλή παρέα στην αναζήτηση. Θα είμαστε μια καλή παρέα στην αναζήτηση.

Χθες αρρώστησα. Μάλλον κανένα κρύωμα θα είναι. Δεν με άφησε να συνεχίσω ούτε με το καθάρισμα ούτε με τα έπιπλα. Σήμερα ξύπνησα και ανακάλυψα ότι ο Πρώτος προχώρησε λίγο και με τους κοινούς χώρους.

Ίσως αν έμενα σε εστία να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Όμως υπό τις περιστάσεις πρέπει να παραδεχτώ ότι νιώθω ασφάλεια, ότι δεν έχω τίποτε να φοβάμαι. Γιατί έχω εμένα και γιατί έχω back-up τον Πρώτου.

DNA

Εντάξει, ο Θεός αγαπά όλους το ίδιο.

Εντάξει, είμαστε όλοι το ίδιο στα μάτια Του.

Αλλά την μέρα που έκανε DNA για τους Κεντρικοευρωπαίους, είχε πολλά κέφια…

και τώρα;

Έλειψα για καιρό από το διαδίκτυο. Αλλά…

Ήταν μια ωραία μέρα στην Λευκωσία. Δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν καθόλου. Είχα ένα αφόρητα έντονο συναίσθημα ότι είχα ξεχάσει κάτι σημαντικό.

Δεν είχα όμως άλλη επιλογή. Συνάντησα τον Πρώτο στον σταθμό του Καπνού, δίπλα από το Φιλοξενία, για να πάμε μαζί στην Λάρνακα. Ήταν η πρώτη μου φορά που θα ταξίδευα από το νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Μπήκαμε σε αεροδρόμια, σε τρένα, σε δρόμους ξένους.

Και εγώ ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Ούτε καν τώρα. Τώρα που είμαι σε ένα καφέ όπου το διαδίκτυο που ‘δανείζομαι’, η θέα του ποταμού, ο κρύος καφές με σοκολάτα, το νερό (χ2) και το τοστ μου θα μου στοιχίσουν περίπου 5 ευρώ.

Η αρχή της νέας μου ζωής ήταν σίγουρα όταν είπα για τον προσανατολισμό μου για πρώτη φορά, στον Πρώτο. Τα δυναμικά δούλεψαν και σίγουρα άλλαξαν πολλά στην ζωή μου από τότε.

Αλλά τώρα,…

Τώρα είμαι μακριά.

Social Sciences Bell Tower

Image by Mark Sadowski via Flickr

Τώρα πρέπει να ενταχθώ στο πολύ διαφορετικό σύστημα ζωής που χαρακτηρίζει την κεντρική Ευρώπη.

Πρέπει να ζήσω μακριά από την οικογένειά μου και τους περισσότερους φίλους μου.

Πρέπει να βρω ένα υγιή τρόπο να διαχειριστώ την ‘κατεύθυνση της πυξίδας μου’ (όπως λέει και ο Πρώτος) σε ένα τόπο όπου κάποια πράγματα δεν πρέπει απαραίτητα να είναι επτασφράγιστο μυστικό.

Πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή μου και να πάω να ζητήσω να μου βάλουν διαδίκτυο στο σπίτι για να μεν γυρίζω στα καφέ!

Η πόλη είναι ήσυχη, ωραία, γραφική, ερωτική (ή ίσως είμαι εγώ ο ερωτικός; τέλος πάντων).

Το πανεπιστήμιο εξαιρετικό στον κλάδο μου, μου ξαναζωντάνεψε το πάθος σε αυτό που σπουδάζω.

Έχοντας και τον Πρώτο να είναι πάντα δίπλα μου, να με αποδέχεται, να με στηρίζει και να με βοηθά, δεν έχω τίποτε να φοβάμαι. Ούτε καν το ότι δεν είμαι ακόμη σίγουρος πως θέλω να φτιάξω την νέα μου ζωή, διότι περί τέτοιας πρόκειται. Αρχίζω από την αρχή. Χωρίς προσδοκίες από κανένα.

Καλή αρχή.

Θα τα πούμε σύντομα.

Υ.Γ.: Ξέρει κανείς γιατί:
1. νοιώθω ότι δεν άλλαξε τίποτε; (μάλλον εν διότι ακόμα δεν έπνασα λίον!)
2. δεν νοιώθω καθόλου ότι θέλω να πάω πίσω;
3. νιώθω ότι έκατσεν μου πολλά τούτος ο τόπος; (λαλείς μιαν μέρα να είμαι και εγώ μετανάστης στο εξωτερικό;)

This is the night

Η βραδιά έχει κάτι πάρα πολύ ωραίο.

Δεν είμαι σίγουρος τι είναι.

Δεν το έχω ξεκαθαρίσει.

Το φεγγάρι σίγουρα βοηθά.

Είναι εξαιρετικά ρομαντική νύχτα απόψε.

Ας μην πάει χαμένη…

Αυτός ο μήνας…

Αυτός ο μήνας ήταν σίγουρα ο πιο έντονος μήνας της ζωής μου… (καλά, ίσως όχι σίγουρα αλλά εν πολλές οι πιθανότητες).

Μαζί με την Κύπρο (www.acceptcy.org), έκανα και εγώ το coming out μου. Μέσα σε 3 βδομάδες, σχεδόν όλα τα σημαντικά για μένα άτομα, σχεδόν όσα άτομα έχω γύρω μου όλη μέρα έμαθαν για μένα.

Αντιδράσεις καλές και κακές. Τώρα ξέρω τι εννοούσε η Δέσποινα όταν είχε πει στην συνέντευξή της ότι ‘ξαναγεννιέσαι’. Έχει απόλυτο δίκαιο. Δεν ξέρω αν έχω λόγια να περιγράψω το πως νοιώθω.

Αυτή τη στιγμή είμαι 1000 χιλιόμετρα από σπίτι και προσπαθώ να ρίξω ταχύτητα, να ηρεμήσω, να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έγινε τον περασμένο μήνα και να δοκιμάσω να δω πως θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα. Διότι είναι βέβαιο πως θα είναι αλλιώς.

Ήθελα να σχολιάσω πολλά πράγματα τις προηγούμενες μέρες αλλά δεν είχα διάθεση, αλλά τα κείμενά μου δεν μου άρεσαν.
Μόλις πνάσω λίον εν να τα σχολιάσω όμως.

το ξύρισμα;

χρειάζομαι μιαν αλλαγή στην ζωή μου…

αποφάσισα να αλλάξω το ξύρισμα μου.

Αναμένω ιδέες…
(έαν παίζει ρόλο, η κελλέ μου εν στροντζιλή)