ο γιός του Άρη

17

Rainbow flag flapping in the wind with blue sk...

Image via Wikipedia

Ούτε ξέρω πόσο τζαιρό έσσει που εκατάλαβα ότι «κάτι δεν πάει καλά». Ούτε τζαι μπόρω να προσδιορίσω συγκεκριμένη ώρα που εγίνηκε τούτο.

Ούτε ξέρω πόσο τζαιρό έσσει που είπα ότι «Κανεί, ούτε οι προσευχές μου εν λίες ούτε μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει. Εν τζαιρός να δεχτώ την κατάσταση». Η αλήθκεια τούτο το σημείο, στο περίπου μπορώ να προσδιορίσω που ήταν.

Ακόμα τζαι μετά, που ενόμιζα ότι είχα δεχτεί την κατάσταση τζαι ήμουν εντάξει με τον εαυτό μου δεν εσκέφτουμουν το «πότε» θα το μοιραστώ με τους φίλους μου αλλά κάποτε το ερώτημα ήταν «αν».

Δεν επέτρεπα του εαυτού μου ούτε καν να ονειρευτεί.

Εθκιάβαζα, έξερα… «αλλού εν εντάξει»… ήταν αρκετά ώστε να υπάρξουν φορές που εβοήθησα άλλους με τα πράματα που έξερα.
Όμως όι εμένα.

Οι εικόνες σταθερών σχέσεων που είχα μέσα στον νού μου δεν εμπορούσαν να με συμπεριλαμβάνουν. Το να ονομαστούν γάμος ή, έστω, να είναι με κάποιο τρόπο νομικά ασφαλισμένες ήταν εικόνα που μόνο γέλιο θα μου έφκαλε ακριβώς διότι ήταν αδύνατο.

Πέρσι σαν σήμερα ήταν μεγάλη μέρα για μένα. Για πολλούς λόγους.

Ένας ήταν διότι πέρσι το πρωί εγίνηκε μια δημοσιογραφική διάσκεψη που ανακοίνωσε την ίδρυση της Accept LGBT Κύπρου. Ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε από ομοφυλόφιλους και ετερόφυλους για να προστατεύσει την διαφορετικότητα και για να διεκδικήσει πράματα που εγώ δεν τολμούσα ούτε καν να ονειρευτώ.
Ένας άλλος ήταν διότι πέρσι την νύχτα είσσεν ταινία στα σκαλιά της Φανερωμένης που εδιοργανώθηκε που την Accept. Τζαι το πιο σημαντικό δεν ήταν η ταινία, ήταν τα σκαλιά. Διότι τα σκαλιά εγεμώσαν.
Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου είδα μαζεμένους τόσους ανθρώπους να δημιουργούν ένα χώρο ασφάλειας. Ανθρώποι όλων των προσανατολισμών και των ηλικιών. Ανθρώποι που τερκάζουν στα πρότυπα τζαι τες προκαταλήψεις τζαι ανθρώποι που τα διαλύουν.

Πέρσι σαν σήμερα ήταν μια μεγάλη μέρα.
Με κάτι Θεμιστοκλέους να λάσσουν τζαι κάτι εκκλησίες να βρυχούνται περιστασιακά μια ομάδα ανθρώπων εμαζευτίκαν τζαι είπαν «εν ώρα».
Τζαι πράγματι ήταν. Ίσως να ήταν τζαι λίον περασμένη η ώρα αλλά τούτο ένεν απαραίτητα κακό.

Πέρσι σαν σήμερα ήταν μια νέα μέρα.

Τζαι κανένας δεν έξερε ποια θα μπορούσε να εν η επόμενη μέρα. Που θα μας έβρισκε.

Τελικά η μέρα ήταν καλή.

Παράλληλα με το coming out της Accept, τζαι με σημείο εκκίνησης που επροηγείτου λίον,  έκαμα τζαι το δικό μου.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, πολλά λίοι που τους σημαντικούς για μένα δεν ξέρουν. Τζαι οι σημαντικοί για μένα αποδεικνύουνται πολλά ανώτεροι που τον κάθε Θεμιστοκλέους.

Σήμερα, η Accept υπάρχει, κάμνει φασαρία, στηρίζει, παλεύκει τζαι εμάζεψεν πάρα πολλούς κοντά της.

Σήμερα, εγώ, τζαι όι μόνο εγώ, ονειρεύκουμαι.

Update:

Advertisements

Comments on: "17" (1)

  1. Εν γνωστόν ότι συνήθως γράφω για τα κακά, τζιείνα που θέλω να γίνουνται άλλωσπως, τζιαι αμελώ δα διώ credit where is due. Αλλά σε έναν χρόνον, ναι, αλλάξαν ΤΟΣΑ.
    Πριν έναν χρόνον κανένας έν εμίλαν για τα ΛΟΑΤ άτομα έξω που τες ομοφοβικές καρικατούρες, σήμερα οι διεκδικήσεις των ΛΟΑΤ εκφράζουνται ανοιχτά στο ΡΙΚ. Στο ΡΙΚ, το πλέον ομοφοβικόν μίτια της Κύπρου. 20 βουλευτές ερισκάραν τζιαι εσυσχετιστήκαν με τους LGBT μέσω της Accept.
    Μαζίν σου όπως το λαλείς Ζέφυρε, τζι εγιώ ονειρεύκουμαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: