ο γιός του Άρη

Όποιος θκιαβάζει τούτο το blog συστηματικά πιθανόν να υποψιάστηκε ότι δεν είμαι ‘τύπος του κλαπ’.

Για όποιον το διαβάζει πρώτη φορά ή δεν το υποψιάστηκε: ξέρε ότι δεν είμαι ‘τύπος του κλαπ’.

Δεν είναι η μουσική μου, δεν είναι η ένταση μου και σίγουρα δεν είναι όσο κοινωνικό όσο θα το ήθελα. Δεν ξέρω βέβαια αν η μετακόμιση ανοίγει ορίζοντες προς την πλευρά του φλερτ που θα του έδιναν μια πιο… κοινωνική πτυχή αλλά πάλε.

Παρόλο που στην Κύπρο μάλλον δεν θα ετίθετουν καν θέμα (οι φορές που επήα σε κλαπ όταν ήμουν στην Κύπρο είναι μετρημένες στα δάκτυλα, μάλλον, του ενός χεριού και για όλες είχα κάποιο ‘σημαντικό’ λόγο) αποφάσισα τωρά στα ξένα να δοκιμάσω.

Φοιτητική βραδιά, στο κλαπ της πόλης-σχεδον-χωριό που μένω, πιάσαμε την πρόσκληση από την παρέα των international φοιτητών. Εγώ, παρεμπιπτόντως κρυωμένος, με το στομάχι μου να κάμνει περίεργους θορύβους ούλλην την μέρα, να μεν ξέρω τι να κάμω.

Άρρωστος, με την ανάγκη παρουσίας κοντινής τουαλέτας ανά πάσα στιγμή, να μεν μου αρέσκουν τα κλαπς…

Η απόφαση ήταν εύκολη. Επήα!

Είπα ότι τζαι να μεν μου αρέσει, πρέπει να πάω τζαι ‘γω μια φορά, να δω τον τόπο, να λαλώ πως επήα (στους άλλους τζαι στον εαυτό μου) τζαι αν δεν μ’ αρέσει καμιά φορά που θ’ αγκαστρωθώ κλαπ (ναι, καλά!) να πάω κατευθείαν στην πλησιέστερη μεγαλούπολη…

Έβαλα τα καλά μου (ακούεις τζαι σύ καλά… στο θέμα με τα ρούχα νομίζω πως αποτελώ ντροπή για τους ομοφυλόφιλους αλλά τούτο εν ένα post που μόνον του) τζαι εξεκίνησα να πάω, περπατητός, μες τα νερά.
Εντάξει, έκαμα το να μοιάζει πιο άshημο απ’ ότι ήταν διότι μπορεί να ακριβοπληρώνω το διαμέρισμα αλλά εν κοντά σε ούλλα (και 150 μέτρα που το κλαπ του χωρκού).

Με το που έφτασα τζαμέ εσυνηδητοποίησα ότι μόλις λία λεπτά πριν εγίνινκεν ένα ατύχημα με μια μοτόρα τζαι ένα αυτοκίνητο. Έρχεται σχετικό post σε λίγο διότι έκαμεν μου πολλήν εντύπωση. Δεν είσιεν μιλιούνια περαστικούς μαζεμένους. Ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου πάνω που τον οδηγό της μοτόρας που ήταν ακόμα χαμέ, κάτω που την μοτόρα, τζαι 2 αστυνομικοί που μόλις είχαν σταματήσει. Ο κόσμος έβλεπε διακριτικά, από μακριά, χωρίς να κοντέψει κανένας…

Βρίσκομαι, λοιπόν, έξω που το κλαπ με τον Πρώτο τζαι δεν είμαστε τέλεια σίουροι αν επήαμεν καλά διότι ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ!
Πάμε να προχωρήσουμε μέσα, περνούμε που τους κορμαλιάες που εν στην πόρτα (εν απλά στην πόρτα, μεν φανταστείτε ότι κάμουν τούτο που εμείς ονομάζουμε ‘πόρτα’, ο κόσμος πάει χαλαρός στο κλαπ δακάτω) και βλέπω μια αψίδα. Και όχι δεν ήταν η αψίδα του θριάμβου, δεν ήταν ούτε καν η διπλή αψίδα του McDonalds. Ήταν μια αψίδα που τζίνες των αεροδρομίων, ένας ανιχνευτής μετάλλων…
Θέε μου που ήρτα; Πού πάω ξυπόλητος στ’ αγκάθκια;

Επέρασα και που την αψίδα για να πληρώσω μετά το αντίτιμο των 4 ευρώ να μπω μέσα. Κανονικά εν 2 ευρώ αλλά δεν έχω κάρτα μέλους (τούτο μας έλειπε!) γι’ αυτό εμπήκα με το ακριβό.

Φυσικά, εκρατούσαν λοαρκασμό με το πόσα άτομα εβάλαν διότι μόλις φτάσουν τα επιτρεπτά (από την πυροσβεστική;) όρια δεν θα αφήσουν άλλους.
Φυσικά, στην πόρτα είχε αυτοκόλλητο που έλεγε ότι η μουσική φτάνει μέχρι τα επιτρεπτά (από τον νόμο;) όρια των 85db. Αν θυμούμαι καλά παλιά εφωνάζαν (καμιαν εφτομάν, μετά εξηχάσαν το) ότι οι δικοί μας φτάνουν τα 120 τζαι κουφανίσκει ο κόσμος.

Μετά ήταν ένα γυάλινο κουτούδιν στο οποίο εμπέναν οι καπνιστές άμαν εθέλαν να καπνίσουν…

Αχ… κλαπ χωρίς βρώμα…

Αχ…

Και μετά, στον χώρο όπου δίνουμε τα σακάκια μας, έπαθα το μεγαλύτερο σοκ της βραδιάς. Εδώ, ο Πρώτος με ενημέρωσε ότι στην Κύπρο για να δώσεις το σακάκι σου πληρώνεις…

Και ναι, τούτο ήταν το μεγαλύτερο μου σοκ.

Μα καλά, είμαστε σοβαροί; Είσαστεν καθυστερημένοι; Να πληρώσω για να δώκω το σακάκιν μου; Ξέρετε πόσο ηλίθιο μοιάζει τούτο σε κάποιον που δεν εσυνήθισε τούτο το πράμα;
Και δεν μοιάζει ηλίθιο διότι δεν εσυνήθισα, μοιάζει ηλίθιο διότι ένι!

Και πίσω στα της βραδιάς.

Ο Πρώτος λαλεί η μουσική δεν ήταν καλή. Εγώ πάντα λαλώ το στα κλαπς άρα δεν ήταν μεγάλη έκπληξη. Οι άλλοι πάντως εφαίνουνταν να περνούν καλά.

Οι μπύρες μέχρι τες μια ήταν happy hour ιμίσς και ήταν 1 ευρώ, εν καλά, ένεν;

Υπήρχαν 3 εξόδοι κινδύνου ξεκάθαρα διακριτές που κοντά τους δεν υπήρχε ούτε έπιπλο που θα μπορούσε να ενοχλείσει σε περίπτωση εκκένωσης.

Υπήρχαν τηλεοράσεις που έδειχναν ποτούτα τα βίντεα τα ακαταλαβίστικα. Γραμμές και χρώματα να παιρνούν ποτζί ποδά… Εκτός όμως που τούτο έπαιζε και μια διαφήμιση που έδειχνε ένα ελάφι να κατουρά πας το γρασίδι (WTF;;;) και μια διαφήμιση εναντίων των διακρίσεων για μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για άτομα που βιώνουν διακρίσεις…!!!

Λίγο μετά, ακριβώς όπως και στην Κύπρο, εβαρέθηκα και έφηα.

Δεν ήταν κακό… Αλλά μάλλον θα αρκήσει να με ξαναδει!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: