ο γιός του Άρη

και τώρα;

Έλειψα για καιρό από το διαδίκτυο. Αλλά…

Ήταν μια ωραία μέρα στην Λευκωσία. Δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν καθόλου. Είχα ένα αφόρητα έντονο συναίσθημα ότι είχα ξεχάσει κάτι σημαντικό.

Δεν είχα όμως άλλη επιλογή. Συνάντησα τον Πρώτο στον σταθμό του Καπνού, δίπλα από το Φιλοξενία, για να πάμε μαζί στην Λάρνακα. Ήταν η πρώτη μου φορά που θα ταξίδευα από το νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Μπήκαμε σε αεροδρόμια, σε τρένα, σε δρόμους ξένους.

Και εγώ ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Ούτε καν τώρα. Τώρα που είμαι σε ένα καφέ όπου το διαδίκτυο που ‘δανείζομαι’, η θέα του ποταμού, ο κρύος καφές με σοκολάτα, το νερό (χ2) και το τοστ μου θα μου στοιχίσουν περίπου 5 ευρώ.

Η αρχή της νέας μου ζωής ήταν σίγουρα όταν είπα για τον προσανατολισμό μου για πρώτη φορά, στον Πρώτο. Τα δυναμικά δούλεψαν και σίγουρα άλλαξαν πολλά στην ζωή μου από τότε.

Αλλά τώρα,…

Τώρα είμαι μακριά.

Social Sciences Bell Tower

Image by Mark Sadowski via Flickr

Τώρα πρέπει να ενταχθώ στο πολύ διαφορετικό σύστημα ζωής που χαρακτηρίζει την κεντρική Ευρώπη.

Πρέπει να ζήσω μακριά από την οικογένειά μου και τους περισσότερους φίλους μου.

Πρέπει να βρω ένα υγιή τρόπο να διαχειριστώ την ‘κατεύθυνση της πυξίδας μου’ (όπως λέει και ο Πρώτος) σε ένα τόπο όπου κάποια πράγματα δεν πρέπει απαραίτητα να είναι επτασφράγιστο μυστικό.

Πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή μου και να πάω να ζητήσω να μου βάλουν διαδίκτυο στο σπίτι για να μεν γυρίζω στα καφέ!

Η πόλη είναι ήσυχη, ωραία, γραφική, ερωτική (ή ίσως είμαι εγώ ο ερωτικός; τέλος πάντων).

Το πανεπιστήμιο εξαιρετικό στον κλάδο μου, μου ξαναζωντάνεψε το πάθος σε αυτό που σπουδάζω.

Έχοντας και τον Πρώτο να είναι πάντα δίπλα μου, να με αποδέχεται, να με στηρίζει και να με βοηθά, δεν έχω τίποτε να φοβάμαι. Ούτε καν το ότι δεν είμαι ακόμη σίγουρος πως θέλω να φτιάξω την νέα μου ζωή, διότι περί τέτοιας πρόκειται. Αρχίζω από την αρχή. Χωρίς προσδοκίες από κανένα.

Καλή αρχή.

Θα τα πούμε σύντομα.

Υ.Γ.: Ξέρει κανείς γιατί:
1. νοιώθω ότι δεν άλλαξε τίποτε; (μάλλον εν διότι ακόμα δεν έπνασα λίον!)
2. δεν νοιώθω καθόλου ότι θέλω να πάω πίσω;
3. νιώθω ότι έκατσεν μου πολλά τούτος ο τόπος; (λαλείς μιαν μέρα να είμαι και εγώ μετανάστης στο εξωτερικό;)

Advertisements

Comments on: "και τώρα;" (4)

  1. Να πω καλωσόρισες πίσω online ή να ευχηθώ καλή offline νέα αρχή; 🙂

  2. καλή offline αρχή να μου πεις…
    πίσω online δεν επέστρεψα μέχρι την ώρα που θα έχω διαδίκτυο στο σπίτι. όσο χρειάζομαι McDonalds για το internet δεν μετρά!

  3. να απαντήσω στα τρία ερωτήματα σου [Ξέρει κανείς γιατί:
    1. νοιώθω ότι δεν άλλαξε τίποτε; (μάλλον εν διότι ακόμα δεν έπνασα λίον!)
    2. δεν νοιώθω καθόλου ότι θέλω να πάω πίσω;
    3. νιώθω ότι έκατσεν μου πολλά τούτος ο τόπος; (λαλείς μιαν μέρα να είμαι και εγώ μετανάστης στο εξωτερικό;) ] με μια «προσγειωτική» στάση, που ίσως σε απογοητεύσει λίγο και γι’αυτό απολογούμαι προκαταβολικά! Στο κάτω-κάτω, είναι απλώς η άποψη μου και μάλιστα βασισμένη στις πολύ λίγες πληροφορίες που δίνεις (και καλά κάνεις, βέβαια:)

    1. όντως τίποτα δεν άλλαξε. Ο ίδιος είσαι, το ίδιο τα βλέπεις. (εντάξει, λίγο το σοκ της προσαρμογής παίζει κι αυτό το ρόλο του). Όπως λέει και ο Κ Π Καβάφης στο «Η Πόλις», όπως έφτιαξες τη ζωή σου εδώ, το ίδιο την έχεις και εκεί. Και γι’αυτό και διαφωνώ με το άλλο περί «νέας ζωής» που λες.
    2. δε θες να πας πίσω γιατί θέλεις να εξερευνήσεις πράματα. Και γιατί το ΝτιΕνΕη εκεί πέρα, είναι, χμ, πως να το πω, ενδιαφέρον 😉
    3. σου έκατσεν ο τόπος γιατί νοιώθεις ελευθερία από πράγματα που νόμιζες σε πίεζαν στην Κύπρο. Ελπίζω σύντομα να μπορείς να νοιώσεις το ίδιο ελεύθερος και εδώ 🙂

    σόρι αν σε στεναχωρώ με τα γραφόμενα μου, αλλά εσύ είναι που ζήτησες να σου πούμε αν ξέρουμε το «γιατί» στα πιο πάνω 🙂

    ΥΓ.: με συγχύζεις όμως, γιατί ενώ η φωτογραφία είναι από Αμερική, εσύ μιλάς για Κεντρική Ευρώπη – μα που είσαι τελικά? Στην Ισλανδία? (που είναι στη μέση:)

  4. 1. έχεις δίκαιο σε τούτα που λαλείς. και πράγματι η πόλη θα μ’ ακολουθεί. Όμως, δεν έχω πια βαρβάρους. Ούτε εξωτερικούς ούτε εσωτερικούς…
    Και δεν θα ήταν σοφό από μέρους μου να το αγνοήσω. Να ξανακτίσω την ζωή μου ωσάν να περιμένω τους βαρβάρους να επιστρέψουν. Κυρίως διότι δεν τους θέλω να επιστρέψουν.

    2. αχ… τούτο το D.N.A. τους… αχ…

    3. το να φύω που τους εξωτερικούς μου βαρβάρους σχεδόν μόλις σκότωσα τους εσωτερικούς μου ήταν ένα πολλά ωραίο παιχνίδι της μοίρας (ίσως και των επιλογών μου). κάμνει το πιο εύκολο για μένα να κτίσω σε αλλαγές, να μάθω νέους τρόπους… Φαντάζομαι ότι ώσπου να έρτω πίσω (λυπεί με που το προσθέτω, έθελα να κάμω και ξεχωριστό κείμενο για τούτο το θέμα αλλά εισάγω το δαμέ) [b]ΑΝ[/b] έρτω πίσω δεν θα φέρω τες συνήθειες που είχα φεύγοντας.

    Υ.Γ.: είμαι στην (κρύα) Ευρώπη (τζαι ακόμα χειμώνας δεν ήρθε). Αλλά η φωτογραφία μοιάζει πολλά με ένα πύργο που έχει δαμέ πιο κάτω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: