ο γιός του Άρη

Είναι από τις πολύ, μα πολύ, λίγες φορές που θα δώσω δίκαιο στην βουλή.

Η βουλή μας, κλασσικά κατώτερη των περιστάσεων, εδώ και χρόνια δεν αναγνωρίζει τους εκ μητρογονίας πρόσφυγες ως πρόσφυγες με μοναδική πρόθεση το ότι οι γυναίκες είναι ηλίθιες, βάρος στην κοινωνία, αποβράσματα και δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα.
Ή μήπως είναι γιατί στοιχίζει πολλά;
Τέλος πάντων, η σοβαρότητα των επιχειρημάτων είναι όμοια.

Όμως, εγώ συμφωνώ με την βουλή. Διότι με πρόφαση χρήματα (παρόμοιο ποσό που ενέκρινε σε ένα απόγευμα για να καθυστερήσει τον θάνατο μιας από καιρό νεκρής εταιρίας, της EuroCypria) εγκρίνει σε εμένα δικαιώματα που δεν εγκρίνει στα ξαδέρφια μου.
Και ενώ το θέμα είναι ξεκάθαρο, για σεξιστικούς λόγους (και άλλες μικροκομματικές και ατομικές σκοπιμότητες του τύπου μετατοπίζονται βουλευτικές έδρες κ.α. που ρίχνουν τον πήχη ακόμα πιο κάτω) η Κυπριακή Δημοκρατία κάνει διακρίσεις…

Και δεν βρέθηκε μια, ΜΙΑ, μόνο ΜΙΑ μάνα να πάρει την ‘δημοκρατία’ στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, σε μια βέβαιη ήττα για το κράτος. Το χαρτί των βουλευτών, το μοναδικό που ξέρουν. Περιμένετε να το λύσουμεν. Χα! Ιshτέ πον να το λύσετε!

Αφού, όμως, η νίκη είναι σίγουρη και ξεκάθαρη, και δεν βρέθηκε εκείνη η ΜΙΑ που έψαχνα, μάλλον οι βουλευτές αυτή την φορά έχουν δίκαιο… όλες ηλίθιες είναι, θα πληρώνουμε την ηλιθιότητα;

Advertisements

Comments on: "μαμά, τελικά, είμαι πρόσφυγας;" (3)

  1. Για το θέμαν των προσφύγων καθεαυτόν έχω αντίθετην άποψη.
    Δεν θα έπρεπε πλέον να αναγνωρίζονται άτομα ως πρόσφυγες, είτε εκ του πατρός είτε εκ της μητρός.
    Είναι άδικο όσοι δεν είναι πραγματικά πρόσφυγες (εκτοπισμένοι κύπριοι του ’74) να θεωρούνται πρόσφυγες, και ακόμα πιο άδικο να θέλουμε να συνεχίσει τούτο. Σε βάθος χρόνου θα είναι όλοι οι κύπριοι πρόσφυγες.

    Η γονιοί μου είναι πρόσφυγες. Εγιώ δεν είμαι.
    Κανένας δεν ζιει που καθεστώς προσφυγιάς πλέον.

  2. δμ3κ, προσωπικά διαχωρίζω την προσφυγιά σε δύο.

    Όταν ο παπας μου έχασεν τα ούλλα, ναι εγίνηκεν πρόσφυγας.
    Εγώ δεν τα έχασα. Έχασα τα δυνητικά αλλά όχι κάτι που είχα.
    Ίσως, γι’ αυτό να είμαι και της άποψης ότι κάποιες οικονομικού τύπου βοήθειες να μην είναι δικαιολογημένες.
    Θα με ενδιέφερε να δω σχετικές έρευνες ως προς τις ευκαιρίες εκπαίδευσης ή επαγγελματικής αποκατάστασης ατόμων που ανήκουν στην 2η γενιά προσφύγων σε σχέση με συνομήλικούς τους. Μόνο τότε θα μπορώ να έχω άποψη.

    Όμως, από την άλλη, εγώ νοιώθω πρόσφυγας. Με ενοχλεί πάρα πολύ το ότι μεγαλώνοντας δεν πήγαινα τα Σαββατοκύριακα στο χωρκό, ή το ότι δεν ξέρω τους συνομήλικους συγχωρκανούς μου. Με ενοχλεί που δεν είδα το πατρικό του παπά μου και που δεν έπαιξα στους ίδιους δρόμους με τζίνον… Που δεν μπόρω να πιένω στο παναϊριν του χωρκού…
    Πράματα απλά, που δεν έχουν να κάμουν με περιουσίες, πράματα που κάποτε δεν λαμβάνουμεν καθόλου υπόψιν.

  3. […] εγώ, ευτυχώς, είχα λάθος διότι 147 από αυτές δεν είναι ηλίθιες. 147 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΟ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: