ο γιός του Άρη


Έρκεται στο νούν του Κωστή η τροφαντή κυράτσα που του ετάραξεν τα σωθικά μές την εκκλησίαν τη Μεγάλη Πέμπτη, τζιαι πλημμυρίζει τον αίσθημα που δέν το φορεί ο οργανισμός του, ντροπής.  Θέλει να ανοίξει η γή να τον καταπιεί.  Θέλει να φύει μα δέν τολμά.   Θέλει να πεί του πάτερ  «πνίω με, πνίω την πάτερ, τζιαι πάλε γεννιέται, έν με θωρείς?»  Τζιαι η εγκατάλειψη που νιώθει που το Χριστόν εν μεγάλη.  Η προδοσία του έν αντέχεται.  Πώς γίνεται να εγεννήθηκεν με κορμίν που θέλει να ζήσει, που θέλει να νιώσει, τζιαι ο Χριστός να του αρνήται την ίδια του την ύπαρξη?  Ήντα θεός εν τούτος, που γεμώννει τους πιστούς του μίσος για το ίδιον τους το κορμίν τζιαι τις ανάγκες του?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: