ο γιός του Άρη

Το είπα. Το είπα για πρώτη φορά.

Ήξερα ότι θα ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Αλλά δεν ήξερα ότι θα ήταν πιο απίστευτη για μένα παρά για τον ακροατή μου.

Δεν ήξερε. Δεν το είχε καταλάβει.

Ακριβώς όπως το περίμενα.

Όμως… Όμως όταν του το είπα δεν άργησε να απαντήσει.

Μου είπε: «Καλάν ρε φίλε!»

Δεν ήμουν σίγουρος αν άκουσα καλά. Όπως μάλλον ούτε εκείνος όταν δώσει στον εαυτό του χρόνο να το εμπεδώσει.

Περάσαμε 2 ώρες στο κρύο. Ήθελα να είμαστε έξω. Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι το τρέμουλο ήταν από το κρύο. Μάλλον ήθελα να είναι και μακρυά από το αυτοκίνητό του. Ποτέ δεν ξέρεις ποια θα είναι η πρώτη αντίδραση. Πόσο λάθος σκεφτόμουν Θεέ μου…!

Πόσο πιο πάνω από το ψηλά μπόρεσε να σταθεί…! Διότι ήξερα ότι θα σταθεί ψηλά. Αλλά δεν περίμενα αυτό. Είμαι σίγουρος ότι ο κάθε ψυχολόγος που λέει στον πελάτη του ότι πρέπει να το πει ονειρεύεται ότι όταν το πει, τουλάχιστον την πρώτη φορά, θα αντιμετωπίσει τέτοια συμπεριφορά.

Σιγά σιγά, παίρνοντας τον χρόνο του, άρχισαν οι απορίες. Απάντησα σε όλες. Ειλικρινά. Τελείως ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ. Για πρώτη φορά στην ζωή μου. Διότι 22 χρόνια είναι πολλά για να περιμένεις την ΣΤΙΓΜΉ, την στιγμή της ειλικρίνειας.

Ήθελα να του λύσω όλες τις απορίες. Να ασχοληθώ με όλους του τους προβληματισμούς. Άλλωστε, δεν συγχώρεσα τον εαυτό μου που του το κράτησα για τόσο καιρό. Ούτε συγχώρεσα τον εαυτό μου που ακόμη το κρατώ από τους άλλους, από τους δικούς.

Στο μυαλό του το παζλ ενωνόταν συνεχώς. Αυτά που δεν έβγαζαν νόημα τώρα βγάζουν. Όλα αποκτούν μια λογική συνέχεια.

Όμως, ούτε για μια στιγμή δεν με απέρριψε. Ούτε για μια στιγμή δεν με έκανε να νιώσω μόνος. Αντιθέτως, ένοιωσα πιο κοντά από ποτέ. Πιο κοντά σε αυτόν λόγω του βήματος, πιο κοντά σε μένα λόγω της ενδυνάμωσης, πιο κοντά σε όλους λόγω των δυνατοτήτων. Πιο κοντά στην αλήθεια.

Τώρα όλα είναι αλλιώς. Μέχρι το πρωί, μέχρι αύριο… Η αλλαγή είναι δυναμική. Η αλλαγή είναι συνεχώς. Θα το σκεφτεί, θα το εμπεδώσει, θα έχει κι άλλες απορίες.

Θα είμαι εκεί, γι’ αυτόν.

Θα είμαι εκεί, και για μένα (;) !

Advertisements

Comments on: "Απίστευτο…!" (14)

  1. Coming out υποθέτω με ασφάλεια. Ελπίζω να σου πάνε όλα καλά, φίλε/η.
    Θα ξεκλέψω λίγο χρόνο να διαβάσω και τα υπόλοιπα post σου.

  2. Πράγματι. Μια από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες της ζωής μου. Και ευτυχώς πετυχημένη. Δείνει δύναμη για μετά…

    • Μμμ, σε καταλαβαίνω. Τα ίδια συναισθήματα.
      Ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου όταν αφού το αποκάλυψα στους φίλους μου, όχι μόνο δεν το πήραν αρνητικά αλλά ήρθαμε πιο κοντά. Ο περίγυρος βέβαια δεν ήταν ποτέ φιλικός μαζί μου και τώρα έχει ένα «πάτημα» παραπάνω αλλά ποιος νοιάζεται;

      Η μάνα μου από την άλλη απλά παριστάνει ότι δεν το ξέρει. Και αυτό μ’ ενοχλεί.

      • δμ3κ,
        διαχωρίζεις τους φίλους σου από τον περίγυρο αλλά νομίζω ότι λες ότι και ο περίγυρος το ξέρει. Το έχεις πει σε όλους ή το κατάλαβαν και έχουν μεγαλύτερο πάτημα.

        Η στάση του τύπου ‘ποιον νοιάζεται’ είναι εξαιρετική (και πολύ ώριμη). Όχι μόνο για να είσαι εσύ καλά αλλά και διότι δεν ανατροφοδοτεί την συμπεριφορά τους. Τους δείχνει ότι δεν έχει νόημα.

        Όσο για την μητέρα σου, συνήθως χρειάζονται μερικές βδομάδες για να ξεπεραστεί το σοκ (εντάξει, παρακολουθώ το blog σου, ξέρω ότι είχε μερικές βδομάδες). Φαντάζομαι ότι βρίσκεται κάπου μεταξύ του ‘δεν μου το είπε ποτέ, είναι η ιδέα μου’ και του ‘είναι μικρός ακόμα, φάση θα περνά’.

  3. Ήταν περίεργες περιστάσεις. Ουσιαστικά κάτι ακούσαν, εξεκινήσαν να το συναφέρνουν πίσω που την πλάτην μου αρκετά δυνατά για να τους ακούσω.
    Μιαν μέραν είπα τους ξεκάθαρα ότι αν έχουν πρόβλημαν μαζίν μου, να κάμνουν ότι έν με βλέπουν· τζιαι ο Γ. ήταν ο πρώτος που το εφάρμοσε :(.

    Πιο πολλά θωρώ την στο ‘δεν μου το είπε ποτέ, είναι η ιδέα μου’. Η σπιούνα η καθηγήτρια μου είπεν της ότι υπήρξεν μια περίοδος που με εκατάλαβεν ότι είμαι πολλά χάλια ψυχολογικά τζαι ρωτά με τωρά με έναν ύφος παντελούς άγνοιας τι είχα…

  4. Κοίτα, η αλήθκεια ένι ότι τούτο το πράμα κάτι πρέπει να σου πει για τον Γ., ένεν;

    Καλά, οι καθηγήτριες σου εν ούλλες θκιαλεμένες. Έν λαλώ, τζαι εμείς είχαμεν προβληματικούς αλλά εσάς εμαζέψαν σας τους ούλλους.
    Βέβαια, το να πει στην μάνα σου ότι δεν σε βλέπει καλά ψυχολογικά θα μπορούσε να ήταν και ένδειξη ενδιαφέροντος εν η αλήθκεια.

    • Λαλεί μου ξεκάθαρα ότι έν πρέπει να αφήννω συναισθήματα να αναπτύσσουνται προς άτομα διαφορετικής συνομοταξίας (but what can I do? I’m picky and not very outgoing…)
      Σόριν για το εγγλέζικο. Αυθόρμητα.

      Ναι, «έν» έχω παράπονο που τις καθηγήτριες. Πού την άλλην, ο μαθηματικός μου (μόνος άντρας καθηγητής, πλην του παπά του κάμνει θρησκευτικά) εν πολλά εξηγημένον άτομον τζαι συμπαθώ τον (απλά συμπάθια, nothing else. I hope) πολλά τζι ας είμαι που τους σιειρότερους μαθητές του.

      Ενδιαφέρον or not, είπα της ότι εν κάτι που έν θέλω να συζητήσω. Λάθος μου ίσως, αλλά έν ήμουν έτοιμος τότε.

      • Αν με το συνομοταξία εννοείς ετερόφιλους, είναι ένα σημείο.
        Αν εννοείς τις βαθύτερες διαφορές που μπορεί να έχεις με ένα τέθκιο άτομο, εν ακόμα καλύτερα.

        Το να μεν θέλεις να το συζητήσεις πόθεν ως τα πόθεν εν λάθος σου; Μεν ξηχάνεις (ή ξυχάνεις… εν ηξέρω) ότι δεν διάς λοαρκασμό…

  5. 1.kudos and congrats!
    2.μπορείς να αγνοήσεις λοιπόν το σχόλιο μου στην ανάρτηση σου «Ε ναι λοιπόν»
    3.όσο αφορά στο τελευταίο σου ερώτημα(?) η απάντηση είναι καταφατική. Και προσθέτω: θα είμαστε εδώ για σένα 🙂

  6. Ευχαριστώ πολύ Αρκούρη, η υποστήριξη (ακόμα και από αγνώστους) είναι πολύ σημαντική.

    Μπορεί να την εκμεταλλευτώ για να τολμίσω να το πω και σε άλλους 😉

  7. ω ναι! να την εκμεταλλευτείς όσο θες! 😉
    και θα δεις ότι σε κάθε έναν που το λες, τόσο καλύτερα θα νοιώθεις – και είναι γεωμετρική η πρόοδος 🙂

  8. […] Π – ο πρώτος […]

  9. […] είχα όμως άλλη επιλογή. Συνάντησα τον Πρώτο στον σταθμό του Καπνού, δίπλα από το Φιλοξενία, για να […]

  10. […] Μοιάζει να είναι σαν χθες. Όμως, την ίδια ώρα έχουν αλλάξει τόσα πράγματα που μοιάζει να είναι δεκαετίες μακριά Το είπα. Το είπα για πρώτη φορά. Ήξερα ότι θα ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Αλλά δεν ήξερα ότι θα ήταν πιο απίστευτη για μένα παρά για τον ακροατή μου. Δεν ήξερε. Δεν το είχε καταλάβει. Ακριβώς όπως το περίμενα. Όμως… Όμως όταν του το είπα δεν άργησε να απαντήσει. Μου είπε: “Καλάν ρε φίλε!” Δεν ήμουν σίγουρος αν άκουσα καλά. Όπως μάλλον ούτε εκείνος όταν δώσει στον εαυτό του χρόνο να το εμπεδώσει. Περάσαμε 2 ώρες στο κρύο. Ήθελα να είμαστε έξω. … Read More […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: