ο γιός του Άρη

Προσπαθούμε να πάμε μπροστά, ή τουλάχιστον σε αυτό που νομίζουμε ως μπροστά.

Φαίνεται ότι ο δρόμος είναι μέσα από την γνώση, ή τουλάχιστον αυτό μας μαθαίνουν. Αυτό κι αν είναι ειρωνεία.

Όμως, πότε παγιδευόμαστε στην γνώση μας; Πότε η θυσία είναι οικολογικά σημαντική;

Μέσα από την γνώση αλλάζει το οπτικό πρίσμα που έχουμε στον κόσμο. Είναι, όμως, το νέο πρίσμα καλύτερο από το παλιό; Και εάν ναι, πότε;

Οι άνθρωποι σήμερα ξέρουν πολλά. Στις δυτικού τύπου κοινωνίες όπου ζούμε οι περισσότεροι που κυκλοφορούν στον δρόμο είναι κάπου εξειδικευμένοι.

Λέγεται ότι τυχεροί είναι αυτοί που σπουδάζουν-δουλεύουν-εξειδικεύονται σε αυτό που τους αρέσει. Μήπως τελικά διαλύουμε τα πάθη μας μέσα από τις διαδικασίες γνωριμίας τους;

Αν είσαι οικονομολόγος χάνεις την χαρά στα ψώνια;

Αν είσαι προγραμματιστής χάνεις την πώρωση στον κώδικα;

Αν είσαι αρχιτέκτονας πόσο εύκολο είναι να απολαύσεις ένα κτήριο;

Κι αν είσαι γιατρός μήπως δεν μπορείς να καταλάβεις μεταφορές του τύπου: «Ρε, μα είσαι άρρωστος; πάεις καλά;».

Αν είσαι ψυχολόγος θα καταλάβεις το νόημα που κρύβεται πίσω από το: «Επέλλανες τέλεια!»;

Κι αν τελικά οι απαντήσεις είναι «όχι», αξίζει τον κόπο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: