ο γιός του Άρη

Auf Wiedersehen

Ήταν τζαιρός τζαι ήρτεν.

Είχα ξεκινήσει να παρακολουθώ τα κυπριακά  βλόγκς που την πρώτη στιγμή. Αλλά δεν μου είσσεν περάσει η ιδέα να κάμω εγώ. Ή καλύτερα επέρασεν μου αλλά έπαιζα πελλόν.

Μιαν ημέραν έκαμα ένα τζαι στην αρκήν έβαλα λία κείμενα που είχα έτοιμα που πριν.

Σιγά σιγά άρκεψα να γράφω παραπάνω.

Μετά, για λίον, εσυντηρούσα θκιό βλόγκς. Το ένα ήταν τούτο τζαι το άλλο είσσεν παραπάνω πολιτικού περιεχομένου κείμενα.

Μετά έσμιξα τα διότι εν μου έφκενεν έτσι όπως ήταν.

Ήμουν βαούμενος στο αρμάριν μου. Ήμουν πιο μιτσής. Εφοούμουν… Ήταν όνομα τζαι πράμα το βλόγκ μου.

Έξερα το εγώ τζαι οι, 2-3 τότε, αναγνώστες μου.

Ακόμα θυμούμαι το πρώτο σχόλιο στο μπλόκ. Ήταν που τον dm3k. Ήταν τζίνη η ώρα που κάτι άλλαξε διότι τζιαμέ εκατάλαβα ότι εν ηγράφω μόνος μου, ότι εν τα θκιαβάζω εγιώ τζαι τούτες τες σκιές που έρκουνται τζαι φεύκουν.

Εστηγματήσαν με αναγνώσεις άλλων… Το βλογκ του Κυπρολέοντος που τους πρώτους. Έδειξεν μου ότι ούτε μόνος μου είμαι ούτε καταδικασμένος είμαι. Το βλογκ του dm3k έδειξεν μου ότι η ισορροπία εξαρτάται παραπάνω που μας. Σιγά σιγά επολλήναμεν όσοι εγράφαμεν για lgbt θέματα τζαι νομίζω ότι πολλά μετά εν να καταλάβουμεν πόσην αξίαν έσσει τούτον, τζαι για μας τζαι για τους μιτσιούς που γυρεύκουν.

Εθκιάβασα τζαι άλλους, πολλούς… Που εν ημπόρω να βάλω δαμέ γιατί εν να χάσει το νόημα του. Ανάφερα τούτους τους πρώτους διότι επηρεάσαν με πολλά άμεσα. Αλλά ο Aceras, η Ερυκίνη τζαι τόσοι μα τόσοι άλλοι εδώκαν μου τόσα πολλά. Τζαι εν να μου δώκουν τζαι άλλα.

Έφυα που το αρμάριν μου. Εξεφωήθηκα…

Το προηγούμενο μου κείμενο επροκάλεσε μιαν… ενδιαφέρουσα συζήτηση στο Facebook. Εξεκίνησεν η κουβέντα που την εσωτερικευμένη ομοφοβία που είσσεν το κείμενο μου (ακόμα νομίζω ότι έν είσσεν αλλά εν άλλη ιστορία τούτη). Η συζήτηση ήταν ώριμη, με επιχειρήματα, με σκέψεις με ιδέες.

Εν εν μόνον εγώ που εφκήκα που το αρμάριν μου, εν ούλλη Κύπρος μαζί μου (εξαναείπα το πολλές φορές τούτο).

Ένεν μόνον εγώ που εξεφωήθηκα. Εξεφωήθηκεν η Κύπρος ούλλη.

Τούτο το βλόγκ αργοπεθαίνει που τζαιρόν. Εν του αξίζει να πεθάνει έτσι…

Εν είχα πιον πόνον να φκάλω… Ακόμα τζαι ο θυμός μου εν άλλωσπως τωρά. Παλιά ήταν απαισιόδοξος θυμός… Τωρά εν θυμός του «άτε να δούμεν… πότε εν να έρτει η λήξη σας;», διότι μόνο υπομονή θέλει.

~5 χρόνια μετά, θκιό πτυχία πάρακατω, μια 10αρκά σημαντικά άτομα που ξέρουν ότι είμαι γκέι τζαι εν εντάξει με τούτο.

Που το λύκειο στην Λευκωσία τζαι το θκιάβασμα για το απολυτήριον ως το μεταπτυχιακό εις τες Ευρώπες τζαι τες έρευνες μες τα εργαστήρια. Επία πολλήν δρόμον με τούτο το μπλόγκ τζαι τους αναγνώστες του να με ακούν κάθε φορά που εν είσσεν κανέναν άλλον.

Τα παραπάνω coming out μου, τα καλά τζαι τα κακά… τζίνα που με επνίαν που χαράν τζαι τζίνα που με εκλαμουρίσαν, οι δηλώσεις του Θεμιστοκλέους, η ίδρυση της Accept, τα προσωπικά μηνύματα για συμβουλές…

Όποιος με ξέρει μόνο που το μπλόγκ έσσει μιαν διαστρευλωμένην εικόνα του πιος είμαι. Ο λόγος εν απλός. Μόνο μιαν πτυχή του εαυτού μου είχα ανάγκη να φκάλω δαμέ. Τζαι τζίνη η πτυχή νομίζω ένεν μέσα μου πιον.

Ήταν τζαιρός τζαι ήρτεν.

Ευχαριστώ που με εσυνοδεύσατε σε τούτο το ταξίδι. Εχάρηκα το πολλά…

Αν μεν αντέξω μακρυά που το ανώνυμο μπλόγκινγκ (που εν το θωρώ να αντέχω), εν να τα πούμεν στο http://zefyros.wordpress.com (έτσι για να αποφεύγουμεν τζαι συγχίσεις με το αν με λαλούν ζέφυρον ή φόβον)

Advertisements

Είδα ότι η συζήτηση για το Pride Κύπρου άρχισε να προχωρά. Ξέρω ότι τα παιθκιά της Accept εκανονίσαν μια συνάντηση με όποιους εθέλαν τζαι ότι εμαζέψαν ήδη ιδέες.
Έχω πολλήν εμπιστοσύνη στα παιθκιά που εν στην Accept…

Είπα να δώκω τζαι εγώ τες δικές μου ιδέες.

Είμαι με την εντύπωση ότι υπάρχουν δύο πτυχές στα Pride.
Η μια εν η πολιτική τζαι η άλλη εν το γλέντι, το χόι-χόι που λαλεί τζια ο Κυπρολέοντας.
Χωρίς να σημαίνει ότι το γλέντι δεν έσσει πολιτική διάσταση, για σκοπούς κειμένου με το πολιτική εννοώ ενημερώσεις, συζητήσεις, κουβέντες…

Τα Pride ανά τον κόσμο, ανάλογα με το πού είμαστε στον χάρτη τείνουν να διούν έμφαση στο ένα που τα θκιό.
Εν κάτι που μου κάμνει πολλύν νόημα αφού οι ανάγκες κάθε τόπου εν διαφορετικές.

Το Pride στην Αγγλίαν έσσει μπόλικον χόι-χόι διότι τζίνον έσσει παραπάνω αξία να γίνεται.
Τα Pride στα Βαλκάνια έχουν παραπάνω πολιτική πλευράν διότι χρειάζουντε την.

Εμείς πιστεύκω ότι είμαστεν πιο κοντά στα Βαλκάνια όσο αφορά τες ανάγκες μας.

Θκιαβάζοντας τούτα που είσσεν πει πιο παλιά ο Κυπρολέοντας, ότι δηλαδή θέλει χόι-χόι (ήντα ωραία λέξη να την λαλείς θκιο φορές πάνω-τ-άλλου, α!) διότι βαρκέται τα άλλα, εμένα εν με βρίσκει σύμφωνο.

Ξεκαθαρίζω ότι σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ ότι δεν πρέπει να έσσει πάρτι ή γλέντια. Αλλά πιστεύκω ότι πρέπει να είμαστε πολλά πολλά προσεκτικοί.

Ποιοί εν οι στόχοι μας;
> να κάμουμεν τους lgbt να ξεφοηθούν
> να κάμουμεν τους ετερόφυλους να ξεφοηθούν

Θεωρώ ότι αν η εικόνα που εν να φκει προς τα έξω έσσει να κάμει με κόσμο που φωρεί φτερά τζαι βουρά τίτσιρος ούτε το ένα εν να πετύχουμεν ούτε το άλλο.
Τζαι όι, εν έχω εμπιστοσύνη στους δημοσιογράφους ότι εν να δείξουν τα πράματα με τον τρόπο που θα θέλαμε. Άρα πρέπει να είμαστε διπλά τζαι τριπλά προσεκτικοί.

Θέλω το Pride να εν μια σειρά που events (καμια εφτομά εν καλά).
Να έσσει μικρά events κάθε μέρα. Ομιλίες, ταινίες, συζητήσεις.
Τζαι να κορυφώνεται με μια παρέλαση. Μιαν μέρα, σε κεντρικό δρόμο. Δεν ξέρω πόσους θα μαζέψει το πρώτο Pride αλλά όσοι τζαι αν ένουν εν αρκετοί για αρκήν.

Με λία λόγια:

Θέλω το Pride να κάμει τους συντηρητικούς να δουν ότι οι εικόνες που έχουν στον νουν τους δεν εν απαραίτητα σωστές.
Θέλω το Pride να κάμει όποιον εν κλειστός στην ντουλάπα του να δει ότι έσσει τζαι άλλους, ότι εν φυσιολογικοί, ότι εν εντάξει τζαι ότι μπορούν να βοηθήσουν.

Τωρά που τα ξαναθωρώ ενόμιζα ότι είχα παραπάνω ιδέες. Τελικά τίποτε εν είπα… Αν μου έρτει τίποτε χρήσιμο πιο μετά λαλώ σας…
Α! τζαι πέτε μας που νωρίς τες ημερομηνίες να έρτουμεν τζαι ‘μεις που τα εξωτερικά. Τζαι ας μας λαλεί ο Darkman να μεν ασχολούμαστεν διότι παίζουμεν τους έξυπνους…

Tears

Image by TimOve via Flickr

Τους τελευταίους μήνες εν επολλοέγραφα σε τούτο το blog. Ο λόγος ήταν μάλλον διότι ήμουν καλά. Τζαι, ομολογουμένως, το γράψιμο δαμέ φκαίνει μου πιο καλά άμα δεν είμαι καλά…

Την τελευταία φορά που έγραψα επήενα πίσω σπίτι.

Επήα θάλασσα, επήα βουνό, είδα φίλους, έδωκεν μου ο ήλιος, έδρωσα… έδρωσα… ποττέ δεν είχα εκτιμήσει το δρώμαν…

Τζίνη την μέρα άρκησα να ξυπνήσω. Ένιωσα κάποιον να ανοίει την πόρτα το πρωί αλλά άλλαξα πλευρό. Όπως έμαθα μετά ήταν για να δει πως ήμουν με σβηστό το aircondition.
Εξύπνησα σχεδόν μεσημέρι.
Άνοιξα τον υπολογιστή τζαι εμπήκα να θκιαβάσω τα νέα (εν μια πρωινή ιεροτελεστία που προσπαθώ να κόψω).
Εξεκίνησα να θκιαβάζω για μιαν έκρηξην αλλά κάτι δεν επήενε καλά. Διότι δεν ελάλεν σε πια χώρα εγίνηκεν το κακό…
Εν Αφρικήν; Καμιά τριτοκοσμική που εν ξέρει να κάμει ούτε τα βασικά για να αυτοπροστατευτεί;
Εν Ευρώπην; Καμιά μεγάλη που έσσει τόσα εκρηκτικά που δεν ξέρει τι να τα κάμει;

Τελικά ήταν στην Κύπρο.

Τζίνην την πρώτη μέρα είχα πολλά να γράψω. Τουλάχιστον τέσσερις φορές εξεκίνησα. Κάθε φορά εσταμάτουν διότι κάτι μέσα μου εν με άφηνε να γράψω τούτα που είχα μες τον νούν μου.
Τες επόμενες μέρες αυξάνετουν αθροιστικά η αηδία που ένιωθα για ένα σύστημα τζαι ένα δίκτυο αποτυχημένων νοοτροπιών που σκοτώνει.
Εθύμωσα, εξαναέργαψα τζαι εξαναέσβησα… Εφκήκα στους δρόμους…
Απογοητεύτηκα.

Με την έκρηξη ένιωσα ούλλην μου την αισιοδοξία για το μέλλον τούντου τόπου να ανατινάσσεται. Η συνέχεια τζαι το πολιτικό τζαι δημοσιογραφικό επίπεδο εμαζέψαν τα απομεινάρια τζαι επετάξαν τα, έτσι για να μεν μείνει ούτε ίχνος.

Μιαν εφτομάν μετά έφυα.
Καλά τζαι άντεξα τζαι τόσον.

Πονώ πολλά για τζίνον τον τόπο. Τζαι ας μεν ξέρω γιατί.

Ο λόγος που δεν έγραψα τόσο τζαιρό εν διότι εν έθελα να γράψω αν τούτο που θα έγραφα εν το «Εν θα ξαναπατήσω τζιαμέ!».

Εν για τούτο που επερίμενα…

Πάω πίσω σπίτι.
Ή μήπως φεύκω που σπίτι για να πάω διακοπές στην πατρίδα;

Εγενήθηκα στην Κύπρο. Εμεγάλωσα στην Κύπρο.
Επήα σκολεία τζαι πανεπιστήμια στην Κύπρο.

Τωρά έφια, έναν χρόνον ούλλον τζι ούλλον.
Νιώθω ότι ο τόπος που είμαι τωρά πάει μου παραπάνω απ’ ότι η πατρίδα μου*.
Τζαι νιώθω τύψεις για τούτο.

Νιώθω ότι θέλω να μείνω λίον παραπάνω. Ότι έσσει τζαι άλλα να μου δώκει. Τζαι ότι έχω άλλα, πολλά, να πιάσω.
Εν θέλω να μείνω μετανάστης (εν πολλά άσσημα φορτισμένη τούτη η λέξη…)

Που πότε άραγε ξεκινάς να είσαι μετανάστης; Άμα πιάεις δουλειά; Άμα περάσει η 10ετεία; Άμα πάεις την νύχτα να πέσεις τζαι νιώθεις ότι πέφτεις στο σπίτι σου;

Θέλω πολλά να κάμω όσο τζαιρό χρειάζουμαι να κάμω δαμέ, να πιάω όσα έσσει να μου δώκει τζαι μετά να πάω πίσω. Να συνεχίσω ότι έκαμνα τζαι πριν. Να προσπαθήσω να κάμω την Κύπρο όπως την θέλω να ένι, όπως της αξίζει να ένι.

Όμως, ένεν μόνο η μάνα μου που φοάται ότι μπορεί να μείνω πάνω… Νομίζω ότι αν δεν εφοούμουν ότι η απόφαση να μείνω λίον παρπάνω σημαίνει ότι ρισκάρω να μεν πάω πίσω εν θα με απασχολούσε τόσο.

Τωρά, πάω πίσω σπίτι.
Τζαι εν με κανούν οι έννοιες μου, εν να πρέπει να εξηγήσω επανειλημμένα γιατί εν να συνεχίσω να είμαι πάνω μετά το τέλος των σπουδών μου.
Ευτυχώς έχω καλά επιχειρήματα.

Προφανώς το επιχείρημα ότι εν να μείνω πάνω για να δω ήνταλως ένι να είσαι πούστης τζαι να μεν κόφτει κανέναν εν θα το χρησιμοποιήσω. Όμως έσσει άλλα παρόμοια.

Νιώθω λίην ανασφάλεια που παίρνω τούτη την απόφαση. Όι διότι εν να μείνω πάνω, μόνος μου τζαι κούκουφος όπως λαλεί η μάνα μου αλλά διότι εν να πεθυμώ τους πολλά σημαντικούς για μένα ανθρώπους. Εν θα μαθαίνω τα νέα τους όπως αν ήμουν τζιαμέ. Εν θα φκαίνω έξω μαζί τους. Εν να προχωρούν τες ζωές τους τζαι εγώ εν να είμαι μακριά.
Τζαι με τον ίδιο τρόπο εν να έχω ένα νέο τζαι εν να πρέπει να ελπίζω ότι εν τους τα πρίζω που το skype για να τους το πω. Εν να θέλω μια συμβουλή τζαι εν να πρέπει να κλείσω ραντεβού στο ίντερνετ να τους το πω.

Η αλήθκεια ένι ότι αν ούλλα παν όπως εν το (πολλά πολλά πολλά πρόχειρο) πρόγραμμα, εν θα αρκήσω πολλά να πάω πίσω.
Επίσης αλήθκεια ένι ότι αν τελικά καταλήξω να μεν πάω πίσω, εν θαν επειδή εν θέλω πιον την Κύπρο, αλλά διότι η Κύπρος εν με θέλει εμένα.

Πάω πίσω σπίτι. Εν να σας δω πον να κάτσει το αεροπλάνο.

*εκτός που τον γέριμο τον τζαιρό.

Πρι λίες μέρες εμίλουν με έναν φίλο που την Κροατία για τα γεγονότα που εγίναν στο Pride τους.

Εγώ, όπως ο παραπάνω κόσμος, είδα τα κείμενα τζαι τα βίντεο στες εφημερίδες τζαι τα ίντερνετ.

Απαίσιες εικόνες μεν, μαθημένα τα βουνά που τα σσιόνια δε.

Τζαι μετά εξεκινήσαν αντιδράσεις. Τι είδους; Τίποτε άγνωστο, έτω εκάμαν λίοι διαμαρτυρίες προς την Κροατία τζαι λίες ανακοινώσεις. Για να μεν το ισοπεδώνουμεν βέβαια, το να γράφουν εφημερίδες στην Κύπρο για έτσι πράματα, χωρίς ειρωνικά σχόλια, ένεν λίον πράμα.

Μιλώντας όμως με τούτον τον φίλο, έμαθα πράματα που μου εδείξαν ότι η κατάσταση ένεν τόσο απαίσια σε τούτη τη σχετικά κοντινή βαλκανική χώρα.

Το πρώτο πράμα που εν καλά να θυμούμαστε εν ότι τούτα ούλλα εγινήκαν στο Split Prite. Τζαι ότι, σπλίτ ένεν το σλόγκαν της παρέλαση. Το Σπλίτ εν πόλη.

Το άλλο που εν καλά να θυμούμαστε εν ότι τούτο εν το πρώτο Pride του Σπλίτ. Όι ότι εν διακαιολογία, αλλά τόσο πάθος άλλο να το θωρείς στο 1ο τζαι άλλο στο 10o πρίτε.

Επίσεις, να βάλουμε στην λίστα μας το ότι το κύριο πράιτ της Κροατίας γίνεται εδώ και χρόνια στην πρωτεύουσα, το Ζαγκρέπ.
Τζιαμέ, έχουν φυσικά διαμαρτυρίες αλλά ποττέ κάτι τέθκιο.
Τζιαμέ μάλιστε εν τζαι πολλά προχωρημένοι:

Η Μεσσόγειος όπως πραγματικά είναι

Τα όργανα του νόμου είναι εδώ για να υπηρετούν

Πρέπει να προστατεύσουμε κάθε φιλί

Η Κροατία μπορεί να το καταπίει αυτό

Άμα ληφθούν τούτα ούλλα υπόψιν, αποκτούμε μια λίο διαφορετική εικόνα για την άλλη Κροατία.

Άμα προσθέσω ότι ο φίλος που μου τα είπε τούτα ούλλα εν ετερόφυλος (τζαι δεν ξέρει ακόμα ότι εγώ δεν είμαι) τζαι όπου σταθεί υποστηρίζει το Πράιντ,
άμα προσθέσω ότι οι υπόλοιπου φίλοι και γνωστοί από την κροατία εγεμώσαν μου το facebook μου φωτογραφίες-προφίλ με το ουράνιο τόξο, εις ένδειξη διαμαρτυρίας (εξαναείπα ότι εν ετερόφυλοι τούτοι ούλλοι ένεν;) σίουρα αποκτάς διαφορετική εικόνα.

Ακόμα τζαι αν δεν ίσχυαν τούτα ούλλα, το να ζητούμε διαμαρτυρία της Κύπρου για την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εν (τουλάχιστον) αστείο.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Ο κιναιδισμός και ή αρσενοκοιτία ως σημείο των καιρών και της σοδομοποίησης.


ΑΊΣΧΟΣ για την Ορθόδοξη Ελλάδα το gay parade που έγινε στην Αθήνα από τον δήμο Αθηναίων.

Προφητεία του Οσίου Νείλου του Μυροβλήτη

“ Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία. Τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος, θα μετασχηματίζωνται αι μορφαί των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τας γυναίκας δια της αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής. Οι τότε άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γένουν ωσάν θηρία από την πλάνην του Αντιχρίστου. Δεν θα υπάρχει σεβασμός εις τους γονείς και τους γεροντότερους. Η αγάπη θα εκλείψη [….] Η σωφροσύνη θα απολεσθή από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτεία. Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τον μέγιστον βαθμόν και ουαί εις τους θησαυρίζοντας αργύρια. Αι πορνείαι, μοιχείαι, αρσενοκοιτίαι, κλοπαί και φόνοι, θα πολιτεύωνται εν τω καιρώ εκείνω και δια την ενέργειαν της μεγίστης αμαρτίας και ασελγίας, οι άνθρωποι θέλουν στερηθή την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου έλαβον εις το Άγιον Βάπτισμα ως και την τύψιν της συνειδήσεως [….] Τότε αιφνιδίως θέλει έλθει η δίστομος ρομφαία και θα θανατώσει τον πλάνον και τους οπαδούς αυτού. ”

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS στις 11:27 π.μ. 
Ετικέτες 

Θέλω να σεβατώ τον τρόπο που επιλέγει ο καθένας να πιστεύκει (τζαι το ‘αν’ επιλέγει να πιστεύκει, προφανώς). Δυσκολεύκουμαι λίον κάποτε αλλά νομίζω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Για την ώρα πάντως διερωτούμαι, αν οι προφητείες λαλούν τούτα τα πράματα, γιατί οι ‘χριστιανοί’ προσπαθούν να τες μπλοκάρουν; Αφού αν δεν γινούν (έστω διότι οι χριστιανοί αποτρέψαν τες) εν θαν απόδειξη ότι εν ψεύτικες οι προφητείες; Με όσα συνεπάγουνται τούτου;